U junu 1959. godine, samo nekoliko mjeseci nakon trijumfa kubanske revolucije, Ernesto Che Guevara posjetio je Pojas Gaze pod egipatskom upravom, uspostavljajući istorijski most između latinoameričke gerile i palestinskog pokreta otpora. Ta kratka, ali simbolički moćna posjeta izbjegličkim kampovima trajno je oblikovala ideologiju palestinske ljevice, a Cheov lik i vojna teorija žarišta ostali su do danas utkani u kolektivno sjećanje i simbole pobune protiv vojne okupacije
U ljeto 1959. godine, samo nekoliko mjeseci nakon što su bradati gerilci umarširali u Havanu i srušili Batistin režim, novi diplomatski i revolucionarni horizonti Kube počeli su se iscrtavati na Bliskom istoku. Ernesto Che Guevara, ključna figura kubanske revolucije i čovjek koji je postao oličenje otpora eksploataciji Latinske Amerike, stigao je u Kairo kao službeni gost egipatskog predsjednika Gamala Abdela Nassera.
Nasser, karizmatični lider panarabizma i nepokolebljivi borac protiv kolonijalizma, prepoznao je u argentinskom ljekaru srodnu revolucionarnu dušu. Fidel Castro je u tom periodu poslao Chea na tromjesečnu turneju kroz četrnaest zemalja Afrike i Azije, a jedna od ključnih, iako danas zaboravljenih stanica na tom putu bila je upravo Gaza.
Egipat je u to vrijeme, u političkoj uniji sa Sirijom pod imenom Ujedinjena Arapska Republika, upravljao Pojasom Gaze. Bio je to prostor dubokih ratnih ožiljaka. Tokom Trojne agresije 1956. godine, kada su Velika Britanija, Francuska i Izrael napali Egipat zbog Nasserove odluke da nacionalizira Suecki kanal, južni dijelovi Gaze, poput Khan Yunisa i Rafaha, pretrpjeli su teška razaranja, a desetine egipatskih vojnika i policajaca izgubile su živote u odbrani teritorije. U takav, politički i vojni napet ambijent, 18. juna 1959. godine stigao je Che Guevara, prešavši put od 450 kilometara od Kaira do palestinske enklave.
Kada je avion sletio, Che je zakoračio na tlo Gaze u svojoj prepoznatljivoj tamnoj vojnoj uniformi. Dočekan je s najvišim počastima. Egipatski guverner Gaze, general-potpukovnik Ahmed Salim, palestinski zvaničnici, gradonačelnici i nepregledne mase običnog naroda klicali su mu kao istinskom heroju. Ova posjeta nije bila protokolarna niti salonska diplomatija; bio je to simbolički susret dva pokreta koja su dijelila identičan narativ o oslobođenju od imperijalizma i zapadnog kolonijalnog uticaja.
Tokom kratkog i intenzivnog boravka, Che Guevara je obišao nekoliko izbjegličkih kampova. Posebno je ostalo zabilježeno njegovo kretanje kroz kamp Al-Bureij, gdje su ga palestinske izbjeglice dočekale gromoglasnim ovacijama posvećenim kubanskoj revoluciji. To živo iskustvo direktno je uticalo na kasniju vanjsku politiku Havane. Kuba je među prvima pozdravila osnivanje Palestinske oslobodilačke organizacije (PLO) i već 1965. godine s njom uspostavila zvanične diplomatske kanale.
Revolucionarni lider iz Argentine pogubljen je u Boliviji u oktobru 1967. godine, samo četiri mjeseca nakon Šestodnevnog rata u kojem je Izrael oduzeo Gazu iz ruku Egipta i započeo potpunu vojnu okupaciju. Međutim, njegova smrt je samo zacementirala njegov status mita među Palestincima. Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina, ljevičarske frakcije unutar palestinskog pokreta otpora, prvenstveno Narodni front za oslobođenje Palestine (PFLP), Demokratski front (DFLP) i Palestinska narodna partija, duboko su inkorporirale Cheovu ideologiju u svoj politički diskurs. Njegov portret sa legendarnim uzvikom „Hasta la victoria siempre!/ Do konačne pobjede!“ postao je obavezan dekor u izbjegličkim kampovima.
Uticaj je bio izrazito praktične prirode. Brojni palestinski kadrovi obučavani su na temeljima Cheove vojne teorije žarišta (foco), koju je razvio tokom gerilskog ratovanja u kubanskim prašumama i bolivijskim gorama, a koja se zasnivala na ideji da male, visoko motivisane avangardne grupe mogu zapaliti iskru masovnog narodnog ustanka. Pojedini kampovi za vojnu obuku u Libanu čak su zvanično nosili ime „Kamp Che Guevara“.
Naslijeđe te junske posjete iz 1959. godine živi i danas u kolektivnoj memoriji palestinskog naroda. Ulice i kafe-barovi u Gazi i na Zapadnoj obali nose njegovo ime, a lik Che Guevare redovno se pojavljuje na uličnim muralima, rame uz rame sa Gamalom Abdelom Nasserom i Yasserom Arafatom. U izbjegličkom kampu Nuseyrat, ljevičarska omladina je devedesetih godina osnovala Kulturni klub „Che Guevara“, dokazujući da sjećanje na dan kada su se susrele latinoamerička revolucija i palestinski otpor i dalje služi kao univerzalni simbol pobune protiv vojne okupacije.
