Dodikovi prijatelji iz Tel Aviva pokušavaju uvjeriti američku administraciju da su sankcije Dodiku „napad na kršćanstvo“, dok je njegova secesionistička politika zapravo „odbrana Zapada“. Koristeći zapaljiv jezik i strah od terorizma, pokušavaju diskreditovati legitimne državne institucije Bosne i Hercegovine i međunarodnu zajednicu (OHR), sve u svrhu zaštite jednog političkog lidera čije djelovanje upravo i izaziva nestabilnost na koju autori navodno upozoravaju

U jeku globalnih geopolitičkih potresa, na stranicama današnjeg desničarskog ekstremnog Jerusalem Posta pojavio se tekst autora Marca Zella i Dane Levinson pod naslovom „Sankcionisanje posljednje kršćanske ispostave“. Na prvi pogled, tekst djeluje kao analiza američke vanjske politike; na drugi, on je brutalni primjer lobističkog inžinjeringa u kojem se Milorada Dodika pokušava amnestirati od svih optužbi za secesionizam koristeći Izrael kao štit, a Bošnjake kao strašilo.

Tekst je izazvan pismom koje su 27. marta ove godine američkom državnom sekretaru Marcu Rubiju i sekretaru trezora Scottu Bessentu, uputili senatori Jeanne Shaheen, Chuck Grassley, Roger Wicker, Dick Durbin, Thom Tillis i Elizabeth Warren, kao i zastupnici Mike Turner i Ann Wagner. Oni traže da Trumpova adminisrracija ponovo uvede sankcije bivšem predsjedniku Republike Srpske (RS) Miloradu Dodiku, kojeg je State Department skinuo sa liste sankcija prije samo nekoliko mjeseci.

Potpisnici optužuju Dodika i njegove saradnike za korištenje „secesionističke retorike“ i „podrivanje Dejtonskog mirovnog sporazuma“ što, kako tvrtdi Jerusalem Post, “nepravdeno cilja na posljednju kršćansku ispostavu u srcu Evrope i širom otvara vrata bošnjačkoj (muslimanskoj) političkoj dominaciji u Bosni i Hercegovini (BiH), kao i napredovanju neoosmanskog i iranskog uticaja duboko unutar kontinenta”.

Strategija autora je jasna: uvući Bosnu i Hercegovinu u širi kontekst rata protiv Irana i radikalnog islamizma, kako bi se lokalni politički interesi Banja Luke prikazali kao borba za opstanak zapadne civilizacije.

Osnovna teza teksta počiva na tvrdnji da je Republika Srpska „pouzdan saveznik Izraela i SAD-a“, dok je Sarajevo poligon za iranski uticaj. Autori navode: „Dok je Sarajevo slavilo i isticalo palestinske zastave nakon užasnih napada sedmog oktobra, Banja Luka je osvijetlila Palatu Republike bojama izraelske zastave u znak solidarnosti.“

Ovakav narativ služi kao moralni filter. Poruka je nedvosmislena: Dodikova lojalnost Izraelu trebala bi ga učiniti nedodirljivim za sankcije. Autori idu toliko daleko da uklanjanje sankcija Dodiku od strane Trumpove administracije nazivaju „stvaranjem poštenog terena“, ignorišući činjenicu da su sankcije uvedene zbog direktnog podrivanja ustavnog poretka i Dejtonskog sporazuma.

Najopasniji dio teksta je onaj u kojem se bošnjački narod i državne institucije BiH dehumaniziraju kroz prizmu vjerskog fanatizma. Svaki administrativni potez usmjeren ka jačanju države, poput pitanja državne imovine ili policije, autori tumače kao „transfer kompetencija na centralnu državu pod kontrolom muslimana“.

Koristeći terminologiju koja podsjeća na najmračnije propagandne pamflete iz devedesetih, Zell i Levinson tvrde da sankcionisanje Dodika znači „otvaranje vrata radikalnom islamu u samo podnožje Evrope“. Bošnjake se ovdje ne tretira kao politički narod, već kao isključivo religioznu masu koja provodi agendu „neoosmanizma“ i „iranske meke moći“.

Tekst obiluje šovinističkim podtonovima, gdje se Republika Srpska naziva „posljednjom kršćanskom ispostavom u srcu Evrope“. Ovakva retorika ima za cilj mobilizaciju ekstremno desnih krugova na Zapadu, igrajući na kartu straha od „drugog“ i „drugačijeg“.

Posebna meta napada je reisu-l-ulema Husein Kavazović. Njegove kritike upućene vladi Benjamina Netanyahua autori koriste kao dokaz „antisemitizma“ i „vjerskog fanatizma koji uništava civilizacije“. Ignorišući činjenicu da su te iste kritike uputili brojni zapadni lideri i sam izraelski narod, autori nastoje stigmatizirati cijelu zajednicu.

Zaključak teksta je vrhunac zamjene teza: „Upravo su Srbi u Banja Luci ti koji drže barikade protiv širenja neoosmanskog uticaja i brane zapadnu civilizaciju.“

Ova opasna fantazija o Republici Srpskoj kao bedemu kršćanstva direktno briše multietnički karakter Bosne i Hercegovine i poništava prava svih onih koji se ne uklapaju u ovu crno-bijelu sliku. Umjesto pravne i političke argumentacije, nudi nam se sukob civilizacija. U tom scenariju, kršenje Ustava BiH i secesionistička retorika postaju „herojski čin odbrane“, a međunarodna zajednica „kolonijalna sila“ koja radi u interesu radikalizma.

Evidentno skupo plaćeni tekst nije ništa drugo do pokušaj da se korupcija i podrivanje mira zapakuju u celofan geopolitičke nužde. Opasnost ovakvog pisanja leži u namjeri da se Balkan ponovo zapali starim strahovima, samo ovaj put pod novim, globalnim zastavama.