Od samoga početka četničkog orgijanja oko grada, masakri su se redali jedan za drugim. A onda je došao 5. februar 1994. godine, kada su sarajevske Markale, gradska pijaca smještena u historijskoj gradskoj jezgri, postale mjesto do tada nezabilježenog stradanja civila u Sarajevu tokom Agresije. Srpske zločinačke snage s okolnih su brda minobacačku granatu kalibra 120 mm bacile na pijacu punu ljudi i ubile 68 stanovnika Sarajeva, ranivši još njih 144. Narod je već bio navikao na stradanje, ali ovi su prizori bili nevjerovatni, do tada neviđeni u Sarajevu.

Opsada glavnog grada Bosne i Hercegovine koju su srpske, srbijanske i crnogorske vojne, policijske i paravojne snage započele 5. aprila 1992. godine i koja je trajala 1.425 dana, sve do 29. februara 1996, u historijske je čitanke upisana kao najduža opsada jednog grada u modernoj povijesti. Osim toga što su grad držali u okruženju i na sve načine sprečavali njegovo snabdijevanje vodom, hranom, medicinskom opremom i energenatima, zločinci su svakodnevno ubijali njegove stanovnike, uglavnom civile.  

Tokom opsade u Sarajevu je ubijeno više od jedanaest hiljada ljudi, među njima 1.601 dijete, a više od 50.000 civila bilo je lakše ili teže ranjeno. Za vrijeme opsade na grad je ispaljeno približno 500.000 projektila, u prosjeku 330 dnevno, a jedan od najtežih dana bio je 22. juli 1993. godine, kada je na grad palo 3.777 projektila različitog kalibra. Opkoljeno Sarajevo gotovo da nije zapamtilo dan bez ubijenih stanovnika, a specijalnost srpskih artiljeraca bilo je gađanje redova za vodu, za hljeb, pijaca, dženaza, škola, okupljališta djece i omladine, mjesta gdje su istovremeno mogli ubiti više civila, gdje je mogućnost da promaše bila minimalna.

Od samoga početka četničkog orgijanja oko grada, masakri su se redali jedan za drugim: 27. maja 1992. u ulici Vase Miskina, (26 ubijenih i 108 ranjenih u redu za hljeb); 23. augusta 1992. na Baščaršiji (8 ubijenih); 30. augusta 1992. na Alipašinom Polju (11 ubijenih na pijaci); 28. septembra 1992. u Boljakovom Potoku (9 ubijenih na dženazi); 15. januara 1993. kod Pivare (8 ubijenih i 19 ranjenih u redu za vodu); 1. juna 1993. na Dobrinji (15 ubijenih na bajramskom fudbalskom turniru), 12. juna 1993. na Budakovićima (10 ubijenih na dženazi); 26. juna 1993. na Bistriku (ubijeno 7 djece); 12. jula 1993. na Dobrinji (14 ubijenih i 16 ranjenih u redu za vodu); 9. novembra 1993. na Alipašinom Polju (ubijena učiteljica i troje učenika), 10. novembra 1993 na Otoci (9 ubijenih i 38 ranjenih); 28. novembra 1993. na Drveniji (7 ubijenih i 4 ranjenih); 22. januara 1994. na Alipašinom Polju (šestero djece ubijeno na sankanju), 4. februara 1994. u ulici Oslobodilaca Sarajeva (9 ubijenih i 16 ranjenih)…

A onda je došao 5. februar 1994. godine, kada su sarajevske Markale, gradska pijaca smještena u historijskoj gradskoj jezgri, postale mjesto do tada nezabilježenog stradanja civila u Sarajevu tokom Agresije. Srpske zločinačke snage s okolnih su brda minobacačku granatu kalibra 120 mm bacile na pijacu punu ljudi i ubile 68 stanovnika Sarajeva, ranivši još njih 144. Narod je već bio navikao na stradanje, ali ovi su prizori bili nevjerovatni, do tada neviđeni u Sarajevu.

Ono što je za mnoge bilo još brutalnije od samoga ubijanja nedužnih stanovnika Sarajeva, bili su pokušaji zločinaca, tadašnjeg srpskog vojnog i političkog vrha, da za ovo ubijanje Sarajlija optuže njihove branioce – Armiju Republike Bosne i Hercegovine. Monstruozni su umovi pokušali uvjeriti svijet da su oni koji su branili Sarajevo – zapravo štitili njegove stanovnike da ne dožive sudbinu  Dobojlija, Bratunčana, Vlaseničana, Fočaka, Višegrađana, Prijedorčana, Zvroničana, Rogatičana – pobili vlastiti narod, a moguće i svoje bliske srodnike, komšije, prijatelje, sve kako bi izazvali reakciju međunarodnih vojnih snaga.  

Bilo je pojedinaca i među tzv. stranim posmatračima koji su svojim šefovima i javnosti granatiranje Markala i ubijanje civila predstavljali kao “misteriju”, ali je Međunarodni sud za ratne zločince u Haagu u presudi protiv Stanislava Galića jasno i nedvosmisleno zaključio da su granatu ispalile snage bosanskih Srba s položaja na Mrkovićima.

Do reakcije međunarodnih snaga nije došlo, a ubijanje civila je nastavljeno. Drugi najveći masovni zločin u opkoljenom Sarajevu počinjen je na približno istom mjestu u augustu 1995. godine, kada su ubijene 43, a ranjene 84 osobe.

Za ratni teror nad građanima Sarajeva među kojima su i dva masakra na Markalama, Radovan Karadžić, bivši predsjednik Republike srpske, u martu 2019. godine osuđen je na doživotnu kaznu zatvora, kao i Ratko Mladić komandant Glavnog štaba Vojske Republike srpske (VRS). Za ratne zločine nad stanovnicima Sarajeva Međunarodni sud u Haagu osudio je visoke oficire Vojske Republike srpske – Stanislava Galića na doživotni zatvor, a Dragomira Miloševića na 29 godina.