Stade Bauer je dom najstarijeg fudbalskog kluba u Parizu, koji je 1897. godine osnovao Jules Rimet, otac Svjetskog prvenstva. Red Star je istinska kontrakulturalna institucija u modernom fudbalu: inkluzivan, antifašistički i oštro suprotstavljen komercijalizaciji ovog sporta kao globalnog biznisa

Ulični prodavci i male tezge na pijaci počinju se zatvarati u kasno subotnje popodne. Uličicama se širi miris pečene janjetine, a na terasama kafića miješaju se lokalni stanovnici, penzionisani radnici i imigranti treće generacije s grupama mladih hipsterskog izgleda, obučenih u skupu odjeću i s IPA pivom u rukama.

Saint-Ouen je prva granica između onog tradicionalnog pariskog haussmannovskog stila, koji je postao finansijski nedostupan za većinu porodičnih budžeta, i njegovog slavnog predgrađa (banlieue). To je prostor donedavno na lošem glasu zbog omladinskih nemira, epizoda džihadističkog terorizma i masivnih betonskih blokova. Međutim, Saint-Ouen je danas i rezultat velikih investicija s proteklih Olimpijskih igara, simbol gentrifikacije pariske periferije, ali i dom najstarijeg i najkarizmatičnijeg kluba u gradu: Red Stara.

Deset kilometara sjeveroistočno od stadiona PSG-a, Parka prinčeva, nalazi se zdanje uglavljeno između velike zgrade sa socijalnim stanovima, s čijih prozora stanari gledaju utakmice, i kompleksa modernih, zastakljenih kancelarija. Stade Bauer je hram hiljadama navijača, ali i metafora transformacije ovog starog radničkog predgrađa.

Stade Bauer je dom najstarijeg fudbalskog kluba u Parizu, koji je 1897. godine osnovao Jules Rimet, otac Svjetskog prvenstva. Red Star je istinska kontrakulturalna institucija u modernom fudbalu: inkluzivan, antifašistički i oštro suprotstavljen komercijalizaciji ovog sporta kao globalnog biznisa. Dugogodišnji član kluba Jean-François objašnjava kako ekipa funkcioniše kao neka vrsta simbola ljevice: „Ovo je nešto sasvim drugačije. Istina je da su se tribine u posljednje vrijeme napunile takozvanim ‘bo-bos’ [francuski izraz za boemsku buržoaziju], ali klub i dalje tvrdoglavo s s ponosom čuva svoj prepoznatljiv identitet, potpuno udaljen od priče drugih klubova.”

Mimo komunističkih asocijacija koje sugeriraju njegov grb i pjesme s tribina, Red Star zapravo duguje svoje ime logotipu jedne pomorske kompanije. Najbolje sportske godine kluba završile su se s Drugim svjetskim ratom, nakon što su u međuratnom periodu osvojili četiri Kupa Francuske, a posljednji početkom četrdesetih godina.

Upravo u tom periodu, Rino della Negra, nevjerovatno brzi napadač tima, postao je član grupe pokreta otpora „Manouchian”. Nakon što su ga nacisti uhapsili, prošao je kroz po hitnom postupku organizovano suđenje početkom 1944. godine, te je strijeljan u tvrđavi Mont-Valérien 21. februara, zajedno s još 23 druga iz borbe, među kojima su bila i četiri Italijana. Danas je sahranjen na groblju Ivry-sur-Seine, a tribina na kojoj se svake sedmice okupljaju najvatreniji navijači nosi njegovo ime.

Klub, koji dijeli ideološke i kulturološke sličnosti s drugim radničkim timovima lijevog usmjerenja, poput španskog Rayo Vallecana ili njemačkog St. Paulija, igrao je ključnu utakmicu za ulazak u prvu ligu protiv Montpelliera. Bila je to historijska prilika da se u elitnom rangu francuskog fudbala nađu tri kluba iz glavnog grada: svemoćni i przebogati PSG, Paris FC kao nova igračka bogate porodice Arnault (vlasnika luksuznog konglomerata LVMH) i antisistemski Red Star.

Stadion Bauer nije imao nijedno slobodno mjesto. Klub trenutno proširuje kapacitet tribina otkako ga je kupio kontroverzni investicioni fond koji se bavio spekulacijama sa zemljištem oko stadiona. S ultra tribine glasno odjekuju stihovi protiv establišmenta. Na stadionskom šanku služe se halal merguez kobasice i zanatsko IPA pivo. Djeca se bezbrižno igraju oko ulaza na tribine. Nema uvreda, nema rasizma, homofobije niti bilo kakvog oblika nasilja. „Štaviše, ponekad nema čak ni glasnog navijanja”, primjećuje jedan navijač uz dozu sarkazma u glasu. „Moramo glasnije vikati, dođavola.”

U 80. minuti utakmice atmosfera je bila opuštena i već se osjećalo olakšanje zbog historijskog uspjeha. Međutim, ekipa je izgubila koncentraciju i Montpellier je izjednačio samo tri minute prije kraja, primoravši Red Star na naknadno igranje baraža koji takođe neće uspjeti prebroditi.

Punih 51 godinu nakon ispadanja (sezona 1974/1975), klub iz SaintOuena ponovo je propustio priliku da se vrati na sam vrh francuskog fudbala. Čeka ih još jedna godina u drugoj ligi. Još jedna godina bez miješanja s elitom, televizijskim pravima i ogromnim prihodima od oglašavanja. Za klub poput Red Stara, to bi na kraju moglo biti i svojevrsni blagoslov.