Dragan Đokanović, omiljeni gost pojedinih sarajevskih studija, besramno plasira lažne narative o Kozarcu kao „ustaškom uporištu“ i Bošnjacima koji su navodno „započeli rat“ 1992. godine. Arhivski dokumenti i naučna istraživanja u potpunosti ruše te opasne falsifikate. Neoborive činjenice dokazuju da su Kozarčani u Drugom svjetskom ratu masovno učestvovali u antifašističkom pokretu i sami završavali na spiskovima ustaških logora Jasenovac i Stara Gradiška, dok je oružani napad u maju 1992. bio sistematski pripremljen velikosrpski puč i agresorski pohod s ciljem etničkog čišćenja, u kojem je zvjerski ubijeno više od 3000 Bošnjaka i Hrvata

Javni prostor Bosne i Hercegovine već godinama kontaminiraju politički šarlatani, predratni ideolozi i salonski četnici koji, uživajući neshvatljiv tretman u pojedinim sarajevskim medijima, s nesmetanom drskošću plasiraju opasne krivotvorine, relativiziraju pravosudno utvrđene činjenice i direktno pravdaju genocidne projekte. Posljednji u nizu takvih izljeva mržnje i bezobrazluka jeste fejsbučka i medijska ekspozicija Dragana Đokanovića, osnivača SDS-a, koji pod krinkom „historijskih činjenica“ nudi sirovu, providnu i opasnu velikosrpsku propagandu.

Tvrditi da su Bošnjaci Kozarca u Drugom svjetskom ratu masovno slali Srbe u Jasenovac i Staru Gradišku, te da su 1992. godine „organizirali paravojne jedinice“ i započeli rat protiv Srbi, predstavlja doslovno izvrtanje historijskih uloga i brutalno ruganje žrtvama. Ta vrsta narativa, po kojoj su agresori isključivo „branili svoje domove“, dok su žrtve opsada, logora i masovnih grobnica same krive za vlastito stradanje, identična je matrici koja se decenijama koristi za opravdanje opsade Sarajeva, prijedorskih logora smrti i srebreničkog genocida. Odgovor na ovakve nebuloze ne smije biti prešućivanje ili blaga apologetika, nego direktan, agresivan i nepobitnim arhivskim dokumentima potkrijepljen udar na laž.

Podla teza o Kozarcu kao „jakom ustaškom uporištu“ iz kojeg su domaći Bošnjaci organizovano hapsili i slali srpske civilne žrtve u ustaške logore Stara Gradiška i Jasenovac predstavlja potpunu historijsku izmišljotinu, usmjerenu na stvaranje kolektivnog krivca i retroaktivno opravdanje zločina iz 1992. godine. Primarni arhivski izvori i historiografski dokumenti koji detaljno obrađuju područje Kozarca u periodu 1941–1945. godine u potpunosti rušiti tu propagandu.

Već u prvim mjesecima okupacije i uspostave ustaške NDH, Bošnjaci prijedorskog kraja javno su ustali protiv ustaškog terora i samovolje. Nakon što je 1. oktobra 1941. godine u Banjoj Luci ustaša Josip Babić Braun ubio bolesnog hodžu iz Kozarca, Edhema ef. Hodžića, na dženazi ubijenog vjerskog službenika okupilo se oko 500 ljudi koji su podigli glas protesta protiv ustaških vlasti. Istovremeno, na području Kozarca već tokom 1941. godine formiran je Narodnooslobodilački odbor, a lokalno stanovništvo se aktivno uključivalo u rad i podršku Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP).

Historijske činjenice dokumentuju niz oslobodilačkih i diverzantskih akcija u samom Kozarcu i njegovoj okolini:

U noći sa 24. na 25. novembar 1941. godine, tokom teških borbi između partizana s jedne te ustaško-njemačko-četničkih snaga s druge strane, partizani su u blizini Kozarca zapalili pilanu i srušili pet mostova na putu prema Mrakovici.

U decembru 1941. godine u okolini Kozarca uhvaćeno je nekoliko ustaških konfidenata.

U januaru 1942. godine partizanske jedinice uništile su željezničku stanicu u Kozarcu, porušile prušku infrastrukturu i zarobile 29 domobrana.

Tokom početka februara 1942. godine, u napadima na Kozarac spaljena je zgrada Kotarskog suda sa cjelokupnim spisima.

Legendarni dr. Mladen Stojanović, koji je 10. februara 1942. godine izabran za načelnika Operativnog štaba NOV za Bosansku krajinu, djelovao je upravo na ovom području uz široku podršku naroda Potkozarja.

Posebno je značajno napomenuti da su partizanske snage zauzele Kozarac 15. i 16. marta 1942. godine, dakle puna dva mjeseca prije oslobođenja Prijedora (16. maja 1942.). Historiografski zapisi jasno bilježe: „Pravilnom politikom u prvim danima ustanka prema muslimanskim seljacima, pridobili su kozarski partizani muslimanski živalj uza se. Ne samo da je razvijena politička saradnja između Muslimana i kozarskih partizana, nego ima slučajeva da i muslimanski seljaci ulaze u partizanske čete iz Kozarca“. Istaknuti komunistički revolucionar Osman Karabegović redovno je dolazio u Kozarac i održavao masovne zborove s mještanima, dok su lokalni Bošnjaci dali nemjerljiv doprinos antifašističkoj borbi.

Imena bošnjačkih heroja NOP-a iz Kozarca zabilježena su u arhivima:

Ahmet Melkić stupio je u partizanske redove početkom 1942. godine, učestvovao u oslobađanju Prijedora, borio se po srednjoj Bosni pridobijajući stanovništvo za NOP, stekao čin višeg oficira te poginuo u žestokim borbama protiv četnika oko Teslića i Jelaha.

Hasan Hušidić, partizanski odbornik, zajedno sa suprugom Fidosom i kćerkama Šefkom i Minom organizirao je partizansku bolnicu i masovne zborove na kojima je govorio komandant Josip Mažar Šoša. Sudbina porodice Hušidić tokom ustaško-njemačke ofanzive na Kozari u junu 1942. godine predstavlja jednu od najpotresnijih antifašističkih epizoda: okruženi ustaškim i njemačkim bajonetima na Bešića poljani, Hasan Hušidić nije htio živ pasti u ruke neprijatelju, te je iz revolvera ubio svoje kćerke Šefku i Minu, pucao u suprugu Fidosu i potom izvršio samoubistvo.

Najcrnja i najbezobzirnija laž četničkih revizionista jeste tvrdnja da su Bošnjaci Kozarca slali Srbe u logore Stara Gradiška i Jasenovac. Dokumenti Župske redarstvene oblasti Banja Luka i ustaških nadzornih službi iz jula 1942. godine dokazuju upravo suprotno: sami Bošnjaci Kozarca bili su masovne žrtve deportacija i likvidacija u logorima Stara Gradiška i Jasenovac.

Na službenim spiskovima zatočenika u logoru Stara Gradiška od osmog jula 1942. godine nalaze se deseci stanovnika Kozarca i okolnih sela:

Iz naselja Kamičani: Ibro Fazlić, Ethem Fazlić, Sejdo Jakupović, Jakup Jakupović, Atif Jakupović, Smajl Jakupović, Šećo Jakupović, Husein Pervanić, Husein Mujkanović, Karanfil Jakupović, Sulejman Jakupović, Osman Jakupović, Salih (Hasanov) Jakupović, Hasan Modronja, Salih (Selimov) Jakupović, Arif Jakupović, Sulejman Jakupović, Mehmed Hadžić, Huso Čolić, Smail (Mehin) Jakupović, Ramo Jakupović, Šerif Jakupović, Hašim Jakupović, Aga Forić, Hasan Jakupović, Dedo Jakupović, Derviš Jakupović, Jusuf Jakupović, Husein Softić, Nezir Jakupović, Husein Jakupović, Kahro Velić, Hasan Jasika, Ibrahim Đikić, Huso Šahbas, Hasan Šahbaz, Smajo Šahbaz, Ibrahim Islamčević, Mehmed Jasika, Bego Kešić, Murat Alić, Jusuf (Smajin) Jakupović, Šerif Jakupović, Asim Jakupović, Aga Jakupović.

Iz naselja Kevljani: Điho Husić, Mustafa Čolić, Mahmut Čirkin, Pašo Čolić, Hašim Velić, Latif Jakupović, Muharem Jakupović, Omer Osmanović, Ahmet Jakupović, Alija Jakupović, Salih (Mehmedov) Jakupović, Ibro (Ramin) Jakupović, Hajro Jakupović, Vejsil Jakupović, Bego Muratović, Derviš Karabašić, Husein Čolić, Derviš Jakupović, Alija Bafirović, Salko Ferhatović.

Iz naselja Kozarac, Brđani, Hrustići i Grozdanići: Salih Hajdić, Hamdija Sušić, Huska Grabić, Zaim Zaimović, Mujo Redžić, Hase Grozdanić, Ahmet Ičić, Hasan Sinanagić.

Mnogi od ovih ljudi su iz Stare Gradiške direktno prebačeni u koncentracioni logor Jasenovac ili su deportovani na prisilni rad u njemačke rudnike, dok je 28 Kozarčana iz Gornjih Jakupovića odvedeno u logor Kastel i Krčmarice kod Banje Luke.

Konačno, historiografija ne prešućuje ni složenost ratnih prilika 1944. godine. Zbog nezadovoljstva i ubačenih elemenata, u Kozarcu jeste početkom 1944. formirana lokalna „Redžina milicija“ s ciljem odbrane naselja od pljačke. Kada su jedinice 11. partizanske brigade u julu 1944. godine zauzele Kozarac, pretrpljeni gubici doveli su do odmazde u kojoj je u centru mjesta ubijeno oko 70 bošnjačkih civila (među kojima Avdo Blažević i Ramo Zenkić), dok je jedini preživjeli masakra bio Abdulah ef. Duračak.

Dakle, historijska istina o Kozarcu u Drugom svjetskom ratu je jasna: Kozarac je bio antifašistička teritorija, njegovi stanovnici su masovno učestvovali u NOP-u, a bošnjački civili Kozarca bili su žrtve ustaških koncentracionih logora Jasenovac i Stara Gradiška, kao i partizanskih vansudskih egzekucija. Tvrditi suprotno jeste najobičniji falsifikat i političko baljezganje.

Obimna naučna studija dr. Jasmina Medića sa Instituta za historiju Univerziteta u Sarajevu, detaljno i na temelju arhivske građe, vojnih naredbi i presuda Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) razbija drugi dio Đokanovićeve laži, onu o tome kako su „muslimani paravojno napali Srbe i započeli rat u Prijedoru“.

Istina o dešavanjima u Prijedoru 1992. godine počinje činjenicama o ustavnom poretku i političkoj realnosti RBiH. Na prvim višepartijskim izborima 1990. godine u općini Prijedor, gdje su Bošnjaci činili relativnu većinu stanovništva, pobijedila je Stranka demokratske akcije (SDA) sa osvojena 30 poslanička mandata. U skladu s demokratskim procedurama, formirana je općinska vlast na čelu s predsjednikom općine prof. Muhamedom Čehajićem.

Međutim, Srpska demokratska stranka (SDS), čiji je jedan od osnivača upravo Dragan Đokanović, uz direktnu podršku Jugoslovenske narodne armije (JNA), koja se već transformirala u jednonacionalnu srpsku vojsku pod kontrolom režima Slobodana Miloševića, pokreće sistematsko urušavanje legalnih institucija Republike BiH.

Proces nasilnog prekrajanja granica i stvaranja paradržavnih tvorevina tekao je po precizno utvrđenom planu:

16. septembar 1991.: Proglašena je nelegalna „Autonomna regija Krajina“ (ARK).

24. oktobar 1991.: Osnovana je nelegalna „Skupština srpskog naroda u BiH“.

9. i 10. novembar 1991.: Održan je neustavni „plebiscit srpskog naroda“. Zanimljivo je istaći da se u Kozarcu, koji je imao preko 4.000 stanovnika, ovom nelegalnom plebiscitu odazvalo svega 102 građana (manje od 0,4%), što jasno pokazuje nivo odbijanja velikosrpskog projekta od strane lokalnog stanovništva.

19. decembar 1991.: Glavni odbor SDS-a izdaje tajni dokument pod nazivom „Uputstvo o organizovanju i djelovanju organa srpskog naroda u Bosni i Hercegovini u vanrednim okolnostima“. Ovaj dokument predviđao je preuzimanje vlasti u općinama putem dvije varijante: „Varijanta A“ za većinski srpske općine i „Varijanta B“ za općine gdje su Srbi bili manjina (što je bio slučaj s Prijedorom). Plan je direktno naložio uspostavljanje kriznih štabova, paralelnih organa policije i pripremu vojne agresije.

7. januar 1992.: Pod okriljem SDS-a i JNA proglašena je samoproglašena „Skupština srpskog naroda opštine Prijedor“, koja donosi odluku o pripajanju Prijedora „ARK-u“ bez ikakve saglasnosti Bošnjaka i Hrvata.

Medijska blokada: SDS je već u augustu 1991. godine nasilno zauzeo televizijski predajnik na Kozari, onemogućivši prijem programa iz Sarajeva i Zagreba, dok su Kozarski vjesnik i Radio Prijedor pretvoreni u ostrašćena glasila SDS-ove ratne propagande.

Kulminacija ovog protustavnog djelovanja bio je vojni puč izveden u noći 30. aprila 1992. godine. U oružanom preuzimanju vlasti u Prijedoru učestvovalo je preko 1.775 naoružanih srpskih policajaca mobilisanih iz 13 policijskih stanica, jedinice Specijalne policije iz Banje Luke i jedinice 5. korpusa JNA. Legalno izabrani predsjednik općine prof. Muhamed Čehajić je protivzakonito smijenjen i kasnije odveden u logor gdje je likvidiran, a na njegovo mjesto postavljen je kadar SDS-a dr. Milomir Stakić.

Nova nelegalna vlast odmah je formirala „Savjet za narodnu odbranu“ (kasnije preimenovan u Krizni štab općine Prijedor), čiju su osovinu činili:

Dr. Milomir Stakić (predsjednik Kriznog štaba)

Dr. Milan Kovačević (predsjednik Izvršnog odbora)

Pukovnik Vladimir Arsić (komandant 343. motorizovane brigade JNA/VRS)

Major Radmilo Zeljaja (načelnik štaba 343. motorizovane brigade)

Simo Drljača (načelnik Stanice javne bezbjednosti Prijedor)

Slobodan Kuruzović (komandant srpske Teritorijalne odbrane)

Odmah po preuzimanju vlasti započela je otvorena diskriminacija, otpuštanje Bošnjaka i Hrvata s posla, postavljanje vojnih punktova i snajperista na krovove zgrada, te prva politički i etnički motivisana ubistva. Već 2. maja 1992. godine pripadnik srpskih snaga Jovan Zavišić u naselju Kragulji izveo je iz autobusa i hladnokrvno ubio nesrpske civile Ismeta Šahinića i Rasima Šahinića, te sa traktora skinuo i ubio Jusufa Kučkovića i Mumina Ganima. Počinitelj nikada nije procesuiran od strane SDS-ove vlasti, čime je data jasna poruka o početku otvorenog terora.

Nakon toga, na 16. sjednici „Skupštine srpskog naroda“ u Banjoj Luci 12. maja 1992. godine, Radovan Karadžić zvanično proklamira šest strateških ciljeva srpskog naroda u BiH, od kojih su prva dva, razdvajanje etničkih zajednica i uspostavljanje koridora između Semberije i Krajine, direktno podrazumijevali fizičko uklanjanje i etničko čišćenje Bošnjaka sa područja općine Prijedor i Kozarca. Istog dana donesena je odluka da se jedinice JNA preimenuju u Vojsku Srpske Republike BiH (VRS), čime je formacijski i logistički sve bilo spremno za masovni napad.

Đokanovićeva tvrdnja da su Bošnjaci Kozarca 22. maja 1992. godine „napali srpske vojnike iz zasjede na brdu Jakupovići“ predstavlja klasičnu zamjenu teza i prokušanu propagandnu tehniku kojom se žrtva optužuje za vlastiti masakr. Arhivska građa i sudski zapisnici Međunarodnog krivičnog suda u Haagu razotkrivaju kompletnu istinu o danima koji su prethodili napadu na Kozarac.

Područje Kozarca bilo je u potpunom okruženju srpskih naselja i dobro naoružanih jedinica JNA i srpske policije. Bošnjačko stanovništvo i lokalni politički predstavnici ulagali su nadljudske napore da izbjegnu oružani sukob. U prvoj polovini maja 1992. godine u Kozarcu je održano više sastanaka na kojima su ravnopravno učestvovali i lokalni Srbi. Kozarčani su predlagali održavanje statusa quo i čekanje političkog rješenja na republičkom nivou kao i formiranje privremene građanske općine Kozarac u kojoj ne bi bile istaknute nikakve nacionalne ili vjerske zastave, već isključivo neutralni simboli.

Međutim, Krizni štab iz Prijedora i vojna komanda odbili su sve mirovne prijedloge. Zahtijevali su apsolutnu kapitulaciju, isticanje srpskih zastava, prihvatanje nelegalnih organa RS-a i potpuno razoružavanje.

Tokom pregovora održanih između 15. i 20. maja 1992. godine u Prijedoru, na kojima su ispred Kozarca učestvovali Bećir Medunjanin, Islam Bahonjić i Mevludin Sejmenović, srpska vojna vođstva predvođena pukovnikom Vladimirom Arsićem i majorom Radmilom Zeljajom postavila su nemoguć ultimatum: zahtijevali su da Kozarčani predaju 7.000 komada naoružanja! Kada ih je Bećir Medunjanin upitao kako da predaju nešto što nemaju, jer stanovništvo nikada nije posjedovalo toliki broj cijevi, major Zeljaja je drsko odgovorio: „Gospodo, to je vaš problem“, te preko Radija Prijedor zaprijetio da će „sravniti Kozarac sa zemljom ukoliko se ultimatum ne ispuni“.

Što se tiče navodnih incidenata na Hambarina i brdu Jakupovići 22. maja, koje SDS-ova propaganda decenijama razvlači po medijima, pretresna vijeća MKSJ-a u predmetima Stakić i Brđanin utvrdila su nepobitnu činjenicu: ti lokalni događaji nikada nisu nezavisno istraženi, niti je srpska strana ikada predočila adekvatne dokaze o tome da je vojna kolona napadnuta na način na koji tvrdi propaganda. Oni su poslužili vlastima SDS-a i komandi 1. Krajiškog korpusa serves kao dugo očekivani i unaprijed pripremljeni izgovor za pokretanje opšteg napada i etničkog čišćenja Kozarca.

Dana 22. maja 1992. godine srpske vlasti prekinule su sve telefonske linije i uspostavile potpunu kopnenu blokadu Kozarca. Istog dana, Milomir Stakić potpisuje odluku o opštoj mobilizaciji, čime je zvona za početak agresije zvanično zazvonila.

Napad na Kozarac započeo je 24. maja 1992. godine u podnevnim satima. Razmjera sile upotrijebljene protiv civilnog stanovništva pokazuje svu monstroznost ovog podhvata. Na Kozarac su napali dsijelovi 1. Krajiškog korpusa VRS (ukupne snage korpusa iznosile su 39.004 vojnika), prijedorska 43. motorizovana brigada (sa 6.124 vojnika), 5. kozarska brigada, policijske snage SJB Prijedor (povećane za 1.139 pripadnika) i Specijalna jedinica CSB Banja Luka. Ukupan broj mobilisanih srpskih vojnika i policajaca na području Prijedora iznosio je oko 12.000 ljudi, opremljenih stotinama tenkova, haubica 105 mm, minobacača i oklopnih vozila.

S druge strane štab TO Kozarac na čelu sa Seadom Čirkinom i lokalna policijska stanica raspolagali su sa svega jednom četom mještana naoružanih pretežno lovačkim puškama i lakim streljačkim naoružanjem, nakon što je JNA još 1990. godine u potpunosti razoružala zvaničnu Teritorijalnu odbranu BiH

Predmet borbi nije bila nikakva „sukobljena vojska“, nego rušenje naselja i masovno uništavanje naroda. Kozarac je izložen nesmiljenoj artiljerijskoj i tenkovskoj vatri sa svih okolnih brda. Granatirani su stambeni objekti, bolnice i zbijeni redovi civila. Kada je ljekar dr. Idriz Merdžanić pokušao organizovati evakuaciju dvoje teško ranjene djece, od kojih je jednom djetetu noga bila u potpunosti smrskana, srpske vojne vlasti brutalno su ga odbile uz riječi da „sve balije tu trebaju da umru jer će ih ionako sve pobiti“.

Vidjevši da artiljerija sistematski ruši sve pred sobom i da vojne snage nemilosrdno ubijaju civile po kućama, Stanica policije Kozarac donosi odluku o predaji 26. maja 1992. godine kako bi pokušala spasiti preostale preživjele. Međutim, srpske snage su i sam čin predaje iskoristile za perfidne zločine: navlačile su civile na predaju tako što su na oklopna vozila stavljale oznake Crvenog krsta i putem megafona lažno pozivale: „Predajte se, čeka vas Crveni krst i bit ćete zaštićeni“. Čim bi civili izašli iz skloništa, bivale su odvojene muškarce od žena i djece, i započinjale egzekucije.

Samo u prva tri do četiri dana napada na području Kozarca ubijeno je više od 800 civila. Pukovnik Osman Selak, oficir koji je prisustvovao sastanku komande 1. Krajiškog korpusa VRS-a, potvrdio je pred Tribunalom u Haagu da su srpske snage u Kozarcu u tom kratkom roku likvidirale najmanje 800 mještana. Pripadnici srpske vojske i komunalnih službi danima su kamionima sakupljali leševe žena, djece i staraca sa kozaračkih ulica i odvozili ih u masovnu grobnicu Tomašica.

Nakon zauzimanja samog centra Kozarca, agresorske snage nastavile su akcije „čišćenja terena“ prema okolnim zaseocima i Trnopolju:

14. juna 1992.: Srpske snage napale su Trnopolje i zaseoke Sivce, Jaskiće, Menkoviće, Kenjare, Kiliće i Huskiće. Uz ogradu prijedorske „Kartonaže“ strijeljan je veći broj civila.

Zaseok Jaskić: Grupa predvođena Duškom Tadićem (predsjednikom Mjesnog odbora SDS Kozarac koji je kasnije pred MKSJ-om osuđen za ratne zločine) upala je u selo, izvršila masovna ubistva, a preživjele mještane utovarila u autobuse i odvela u logor Keraterm.

Grupa od 41 civila koja se skrivala u okolnim zaseocima pohvatana je i deportovana u logore Omarska i Keraterm.

Posljednja grupa kozaračkih civila, među kojima su bili žene i djeca koji su se mjesecima skrivali u šumama Kozare, pohvatana je i likvidirana u aprilu 1993. godine tokom završnih pretresa terena.

Kvantitativni bilans velikosrpskog zločina na području Kozarca i Prijedora iznosi najmanje 3176 ubijenih bošnjačkih i hrvatskih civila. Tijela ubijenih Kozarčana primarno su skrivana u masovnim grobnicama Tomašica i Jakarina Kosa, te u prirodnim jamama poput Jame Lisac, Hrastove glavice i Korićanskih stijena, gdje je u augustu 1992. godine strijeljano preko 200 prijedorskih logoraša.

U sklopu genocidne strategije potpunog zatiranja bošnjačkog postojanja na ovom prostoru svi islamski vjerski objekti su sistematski porušeni do temelja. Na području Kozarca u potpunosti je uništeno 14 džamija i devet mesdžida. Formirani su koncentracioni logori smrti. Krizni štab općine Prijedor donio je zvanične odluke o osnivanju logora Omarska, Keraterm i Trnopolje, kroz koje su prošle hiljade Kozarčana izloženih najsvirepijim torturama, silovanjima i egzekucijama.

Kako bi se etnička slika trajno promijenila, SDS-ova vlast donijela je plan o iseljavanju srpskog stanovništva iz općine Velika Kladuša (sela Bosanska Bojna, Gradina, Puzići) i njihovom naseljavanju u prazne, otete i sačuvane bošnjačke kuće u Kozarcu.

Raspon laži i psihopatske propagande kojom je opravdavan ovaj zločin najbolje oslikava javna izjava Radoslava Brđanina, predsjednika Kriznog štaba „ARK-a“, koji je dešavanja u Kozarcu bezobzirno pravdao riječima: „Posjedujemo dokaze kako je u Kozarcu vršena priprema za totalni genocid nad srpskim narodom. Srpsku mušku djecu do tri godine je trebalo, prema zamisli mudžahedina, sunetiti, a svu ostalu poklati…“. Naravno, nikakvi dokazi za ove monstruozne izmišljotine nikada nisu predočeni, jer nikada nisu ni postojali, bila je to samo sirova mržnja skrojena u radionici SDS-a s ciljem da se komšije podstaknu na klanje i pljačku svojih sugrađana.

Upoređujući tvrdnje koje Dragan Đokanović i slični (salonski) četnici plasiraju po društvenim mrežama s arhivskim dokumentima i pravosudnim presudama, dolazi se do jasnog zaključka: riječ je o kontinuitetu iste one agresorske propagande koja je 1992. godine pripremala terene za masovne grobnice.

Đokanovićeve tvrdnje o „ustaškom Kozarcu koji je slao Srbe u Jasenovac“ direktno demantiraju historijski dokumenti koji dokazuju da su se Kozarčani borili u partizanima i da su sami Bošnjaci Kozarca bili zatočenici i žrtve Jasenovca i Stara Gradiške. Njegove tvrdnje o „muslimanskom napadu 22. maja 1992.“ demantiraju operativne naredbe JNA, zapisnici Kriznog štaba Milomira Stakića, ultimatumi Radmila Zeljaje i sudske presude koje su utvrdile da je napad na Kozarac bio dio dobro planiranog, vojno nadmoćnog i genocidnog projekta etničkog čišćenja prijedorske regije.

Medijske kuće i urednici koji takvim likovima pružaju platformu, pod izgovorom „demokratske debate“ ili „drugačijeg mišljenja“, vrše direktnu sekundarnu viktimizaciju preživjelih logoraša, porodica ubijenih i cjelokupne žrtve odbrambeno-oslobodilačkog rata. Sloboda govora ne podrazumijeva slobodu poricanja zločina, niti medijski prostor smije služiti za rehabilitaciju velikosrpske mitomanije.

Kozarac danas stoji kao simbol neviđenog stradanja, ali i nesalomljivog povratka i prkosa. Zato je dužnost političke i intelektualne javnosti u Sarajevu i Bosni i Hercegovini jeste da svaku laž salonskih četnika sasječe u korijenu. Agresivno, argumentirano i bez trunke kompromisa.  Istina o Kozarcu i Prijedoru je napisana krvlju njegovih građana i arhivskim pečatima historije. Svaki pokušaj njenog prekrajanja nije ništa drugo nego nastavak agresije drugim sredstvima i tako mora biti tretiran i poražen.