Zgrada koja je postala mjesto slavlja velikih pobjeda izgrađena je 1894. godina, a projektirali su je arhitekti Karlo Paržik i Josip Vancaš. Nad ulicom je dominirao balkon ove zgrade sa profiliranim stubovima povezanim lukovima, te je imao tri ulaza, sa južne, zapadne i sjeverne strane.
Svugdje čovjek može tugovati zbog poraza, ali samo je jedno mjesto gdje slavimo svoje najveće pobjede – balkon zgrade poznate pod imenom “Kod Vječne vatre”. Na tom balkonu slavili smo 2013. odlazak na Svjetsko prvenstvo, slavili smo evropsko zlato mladih košarkaša 2015., slavili smo sinoć pobjedu protiv Italije.
Zgrada koja je postala mjesto slavlja velikih pobjeda izgrađena je 1894. godina, a projektirali su je arhitekti Karlo Paržik i Josip Vancaš. Nad ulicom je dominirao balkon ove zgrade sa profiliranim stubovima povezanim lukovima, te je imao tri ulaza, sa južne, zapadne i sjeverne strane.
Isprva je to bio Hotel Grand, da bi nakon toga zgrada dodijeljena Zemaljskoj banci i postala tzv. “Landesbank”. Nakon Drugog svjetskog rata zgrada ostaje namjenjena državnim finansijama, pa je u njoj bila smještena SDK, odnosno Zavod za platni promet.
U današnjoj ulici Maršala Tita u 16. stoljeću, tačnije 1515. godine, Ćemal-beg sagradio je džamiju koju su u narodu prozvali Ćemaluša. Po njoj je ubrzo i čitav kvart prozvan Ćemaluša, što je u osmanlijskom periodu bio i zvaničan naziv ove ulice. Ćemaluša džamija, koja je bila poznata i po imenu džamija Havadže Kemaludina, uz koju je bilo i mezarje, stajala je s desne strane Grand Hotela sve do 1940. godine.
Naime, dolaskom Austro-Ugarske, mahala Ćemaluša (današnja ulica Ćemaluša) počinje se naglo graditi, pa su u kratkom periodu, umjesto bosanskih kuća, nikle masivne zgrade, a duž Ferhadije su postavljene šine kojima je povremeno prolazio ćiro dovozeći materijal za gradnju Katedrale. Tako velika građevinska aktivnost pored džamije uzrokovala je njeno postepeno propadanje, kao i odsutnost većeg broja vjernika.
Uoči Drugog svjetskog rata, tokom vladavine Kraljevine Jugoslavije, u nepovoljnom trenutku podjele BiH između hrvatske banovine i srpskih zemalja, Vakufska direkcija ruši ostatke džamije i započinje u to vrijeme hrabar građevinski poduhvat, koji će trajno obilježiti panoramu grada. Odlučeno je da se gradi veliki objekt – prvi neboder u Sarajevu, a jedan od pet u regionu u tadašnje vrijeme. Projekat nebodera uradio je poznati arhitekta Reuf Kadić, koji je zajedno sa svojim bratom bio predvodnik moderne arhitekture u BiH.
Još jedan detalj koji ovaj urbani krajolik čini prepoznatljivim jeste Vječna vatra. Naime, dd jednog od najpoznatijih arhitekata, rođenog Zagrepčanina i čuvenog stanovnika Sarajeva, prof. Juraja Najtharta, zatraženo je da napravi spomenik koji će biti predstavljen u okviru otvorenja pruge Bosanski Šamac – Sarajevo.
Arhitekta je jedinstvenim rješenjem napravio spomenik oslobodiocima Sarajeva, koji je već dugi niz decenija privlači građane i posjetioce grada. Najthart je frontalni ulaz u zgradu ispod terase zatvorio nišom, u kojoj je u tri boje ispisao tekst koji i danas stoji.
Plamen je stavljen kao počast palim borcima, ali je ujedno simbolizirao grb Jugoslavije. Ovako, Najthart ne samo da je sačuvao objekat Karla Paržika, već je i ovjekovječio kultnu terasu, koja i danas služi kao pozornica za govore, kulturne događaje i razne spektakle.
Vječna vatra zvanično je otvorena i javnosti predstavljena 27. novembra 1947. godine, istovremeno sa otvorenjem željezničke pruge Bosanski Šamac – Sarajevo.
Plamen na spomeniku ponekad se znao i ugasiti zbog tehničkih problema, a njegovo najduže gašenje bilo je tokom opsade grada 1992.-1995.
