Stradivari je 1719. godine napravio samo devet violina, od kojih dvije nedostaju – “Lauterbach” i “Lautenschlager”.
Da li se u Francuskoj pojavila 300 godina stara Stradivarijeva violina vrijedna 10 miliona dolara, koju su Nacisti ukrali tokom Drugog svjetskog rata?
Pascale Bernheim, stručnjak za opljačkane muzičke instrumente, misli da jest.
Prvi trag bio je članak u lokalnim novinama.
U njima je objavljeno da je violinista Emmanuel Coppey demonstrirao svoj talenat na nekoliko starih violina tokom muzičke večeri u gradu Colmaru u regiji Alsace blizu njemačke granice.
Prvu je napravio lutijer Nicolo Amati 1624. godine, a drugu Antonio Guarneri 1735. godine, saopštio je Les Dernieres nouvelles d'Alsace (DNA).
Treću je napravio italijanski lutijer Antonio Stradivari još 1719. godine.
“Apsolutno sam uvjeren da je to Lauterbach”, nazvana po jednom od njenih prvih vlasnika, rekao je Bernheim za Agence France-Presse (AFP).
Nacistički vojnici su ukrali violinu iz muzeja u poljskoj prijestolnici Varšavi 1944. godine, prema francuskim novinama Le Parisien, koje su istraživale priču.
Žičani instrument je preživio godine u Istočnoj Njemačkoj tokom Hladnog rata, a zatim je posljednji put viđen u Francuskoj početkom 1990-ih.
Stradivari je 1719. godine napravio samo devet violina, od kojih dvije nedostaju – “Lauterbach” i “Lautenschlager”.
Ali “Lautenschlager” ima poleđinu napravljenu od dva komada drveta, a ne od jednog, kao “Lauterbach”, kaže Parisien.
Producent klasičnih koncerata po imenu Emmanuel Jaeger organizovao je muzičko veče u Colmaru 31. marta.
Kontaktirao je Bernheim 2017. godine kako bi pronašao porijeklo violine u vlasništvu Jean-Christophea Graffa, majstora lutijera iz Strasbourga, rekao je.
Ali kada ju je pokojni britanski lutjer Charles Beare pregledao prije nego što je prošle godine umro, rekao je da se radi o Stradivarijevoj violini iz takozvanog zlatnog perioda majstora, rekao je Bernheim.
Francuski stručnjak je počeo kopati i otkrio da je poljski industrijalac Henryk Grohman posjedovao instrument prije Drugog svjetskog rata, a zatim ga je predao poljskom muzeju prije svoje smrti.
Otkrio je da je imao potomke u Austriji i Argentini.
Ali porijeklo instrumenta još uvijek treba sa sigurnošću potvrditi.
“Koliko ja znam, Beare je dva puta pregledao violinu, a zatim je podvrgnuta dendrohronološkoj analizi” kako bi se utvrdila starost drvenih predmeta, rekao je Bernheim.
