Ova riječ nije izraz raspoloženja, ona odgovara pravnoj definiciji krivičnog djela. A akcije Izraela u Palestini ispunjavaju uslove koje navode Ujedinjene nacije da bi dobile tu kvalifikaciju, kako se tvrdi u knjizi „Gaza i smisao svijeta“ Santiaga Albe Rica, iz koje El Pais donosi odlomak

Kao što znamo, pravna definicija „genocida“ veoma je skorijeg datuma. U međunarodno pravo uvedena je nakon Drugog svjetskog rata, u isto vrijeme kada i pojam „zločina protiv čovječnosti“. Ove dvije odlučujuće inovacije, obje djelo jevrejskih pravnika, u stvarnosti su temelji novog svjetskog poretka skovanog u kovačnici Nirnberških procesa i u kolijevci Ujedinjenih nacija, poretka osmišljenog da ispravi onaj nastao nakon Vestfalskog mira (1648), kada je Evropa okončala Tridesetogodišnji rat i uspostavila geopolitički režim koji je i danas na snazi.

Prisjetimo se da su ti čuveni sporazumi uspostavili suverenitet vladara u odnosu na carstva ili, ako vam je draže, nacionalnih država u odnosu na Sveto Rimsko Carstvo i njegove teritorijalne pretenzije, što je podrazumijevalo prihvatanje dva fundamentalna principa moderne diplomatije: principa vjerske slobode i principa nemiješanja u unutrašnje stvari druge zemlje.

Naravno, Vestfalija je suverenitet pomjerila ka vladarima, a ne ka narodima i pojedincima, koji su u narednim stoljećima ostali prepušteni apsolutnoj samovolji država. (…) U ime Vestfalije, apsolutni monarsi, a kasnije diktatori i tirani, izvodili su državne udare, monopolizirali vlast, te tlačili i istrebljivali svoje manjine. (…) Progoni Roma, Armenaca, Jevreja i disidenata općenito neodvojivi su od primjene principa nemiješanja. Život ili smrt građana bili su, dakle, „unutrašnja stvar“. (…)

Protiv ovakvog načina tumačenja „suvereniteta“ ustalo je međunarodno pravo, nastalo na 60 miliona leševa. Upravo u tom kontekstu su Hersch Lauterpacht i Raphael Lemkin, obojica Jevreji, obojica školovani u lavovskoj pravnoj školi, predložili ograničavanje nacionalnog suvereniteta iz Vestfalije kada su sloboda i opstanak pojedinaca i manjina u opasnosti. Prema vlastitom statutu, Ujedinjene nacije su rođene, da, kao pravni instrument nadnacionalnog sporazuma usmjerenog na sprječavanje država da koriste svoj „suverenitet“ za agresiju na druge zemlje ili masakriranje vlastitog stanovništva; to jest, kako bi se osiguralo da se ljudska prava, kao zajednička baština čovječanstva, poštuju u svim uglovima planete.

Ideja je bila veoma dobra; rezultat deprimirajući. Kao što znamo, u posljednjih 80 godina međunarodno pravo bilo je prilično nemoćno u ograničavanju nacionalnog „suvereniteta“ diktatorskih režima. Prisjetimo se dugog niza ubilačkih tiranija koje su natopile krvlju drugu polovinu 20. stoljeća: od Franca do Suharta, od Ceaușescua do Pinocheta, od Staljina do dinastije Assad. Prisjetimo se i Pol Pota u Kambodži, južnoafričkog aparthejda, genocida u Ruandi. (…)

Koliko god bilo krhko, naspram „suvereniteta“ i „multipolarnosti“, čovječanstvo nema bolji resurs od međunarodnog prava, koje su Lauterpacht i Lemkin pomogli izgraditi ne da bi zaštitili Jevreje, već da bi podjednako zaštitili cijeli svijet. To bi trebala razumjeti globalna ljevica, koja često podržava Palestince, a napušta Ukrajince; a trebala bi to razumjeti i Evropska unija, koja, obrnuto, podržava Ukrajince, a napušta Palestince, u samoubilačkom stavu koji je ostavlja izvan igre u novom imperijalnom prekrajanju planete. Ako Evropa želi imati još jednu priliku kao regulatorna sila, to prolazi kroz zaustavljanje i kažnjavanje izraelskog genocida u Gazi; a to podrazumijeva, naravno, da ga nazove njegovim pravim imenom; a to, opet, zahtijeva zauzimanje strane za Jevreje, ma kakvog porijekla bili, naspram cionista.

Godinama sam bio veoma kritičan prema neselektivnoj i čisto emotivnoj upotrebi termina „genocid“, koji je pravna kvalifikacija krivičnog djela, a ne stanje svijesti. S riječima treba biti oprezan, ne treba ih rasipati, treba čuvati njihovu denotativnu snagu, jer ih pogrešnom upotrebom na kraju učinimo beskorisnim. Toliko puta smo upotrijebili termin „demokratija“ za odbranu zakona koji ukidaju slobodu, da nas sada njen gubitak malo pogađa; toliko puta smo upotrijebili termin „fašista“ kao izljev bijesa, da nam sada, kada se fašizam vraća, njegovo ime ne govori ništa; toliko puta smo upotrijebili termin „genocid“ da sažmemo svoje ogorčenje i bol, da smo sada, kada prisustvujemo jednom uživo, ostali bez riječi da opišemo ono što vidimo.

Krivično djelo „genocid“ nema nikakve veze s našim bolom, ali ni s brojem žrtava. Prema Konvenciji UN-a, u njenoj deklaraciji iz decembra 1948. godine, pod genocidom se podrazumijeva bilo koje krivično djelo „počinjeno s namjerom da se potpuno ili djelimično uništi jedna nacionalna, etnička, rasna ili vjerska grupa kao takva“. To znači da je ubistvo šest miliona Jevreja jednako teško, s pravnog stanovišta, kao i ubistvo jednog jedinog pripadnika naroda Mapuche, ako je taj Mapuche ubijen zato što to jeste i s namjerom da se unište svi Mapuchei.

Nedavni primjer: 13. novembra 2025. godine, Sammy Djedou, džihadista Islamske države u Siriji, proglašen je krivim pred belgijskim sudom za krivična djela genocida i zločina protiv čovječnosti jer je silovao, kidnapirao, tukao i držao u ropstvu tri mlade jezidske djevojke tokom dvije godine, između 2014. i 2016. Ovi pojedinačni i mali zločini (u poređenju s Holokaustom po broju žrtava) bili su, međutim, dio plana za istrebljenje jezidske populacije u Siriji.

Kao što tekst Ujedinjenih nacija jasno pojašnjava, ova ontološka agresija (usmjerena na samo biće žrtve) može poprimiti različite konkretne oblike: a) ubistvo članova grupe; b) teška povreda fizičkog ili mentalnog integriteta članova grupe; c) namjerno podvrgavanje grupe životnim uslovima koji treba da dovedu do njenog potpunog ili djelimičnog fizičkog uništenja; d) mjere usmjerene na sprječavanje rađanja unutar grupe, i e) prisilno premeštanje djece iz jedne grupe u drugu.

Ne postoji nijedan zločin od svih koje navodi UN a da ga Izrael nije počinio i da ga, u manjoj mjeri ili na nešto skrovitiji način nego 2024. i 2025. godine, ne nastavlja činiti dok pišem ove redove. Kao što smo gore vidjeli, ova genocidna volja čini neotuđivi dio cionističkog kolonijalnog projekta, koji je od svog nastanka posmatrao etničko čišćenje, istrebljenje i fizičke nestanak Palestinaca iz Palestine kao „egzistencijalnu dužnost“.

Dvadeset hiljada ubijene djece u posljednje tri godine nisu ništa drugo do „najnovija verzija“ osnivačkog programa. (…) Nazvati to genocidom ključno je iz dva razloga: zato što pravno to jeste, ili se tako čini većini konsultovanih pravnika i organizacija, i zato što, što je još važnije, nazivajući ga njegovim imenom spriječavamo Izrael da nastavi na prevarantski način legitimizirati svoje postojanje na osnovu izjednačavanja stradanja Jevreja u Auschwitzu i izgradnje „jevrejske države“ na tuđoj zemlji.

Nacistički genocid poslužio je da se na jevrejskom (te romskom i ljudskom općenito) stradanju izgradi međunarodno pravo koje nas je hramljući vodilo 80 godina, a za koje danas vidimo kako poklekuje pod naletom noćne djece. Izraelski genocid trebao bi poslužiti da se na palestinskom (i ljudskom općenito) stradanju izgradi, a ne obrnuto, novo i reformisano međunarodno pravo, slijedeći, naprimjer, prijedlog Luigija Ferrajolija, velikog italijanskog pravnika, o Ustavu Zemlje, poretku zasnovanom, dakle, na dekolonizaciji međunarodnih odnosa i na vladavini ekonomske i građanske jednakosti ljudskih bića.

Santiago Alba Rico (Madrid, 1960) je filozof i pisac. Ovaj tekst je odlomak iz knjige Gaza i smisao svijeta koja danas izlazi iz štampe