Junački podvizi i besprimjerna ratobornost koju su Bošnjaci iskazivali u ratnim okršajima, donijeli su im naslov najbolje konjičke pukovnije u pruskoj vojsci. Svoje divljenje i visoke ocjene o ovoj bosanskoj pukovniji iznio je i ruski general Suvarov kad se sastao s pruskim generalom Güntherom.

To što Bošnjaci slabo poznaju svoju historiju jedan je od najkrupnijih uzroka njihovih zabluda, naivnosti, osjećaja niže vrijednosti, što sve zajedno ima dalekosežne posljedice na njihovo današnje razumijevanje samih sebe, poimanje vlastite pozicije u vremenu i okruženju.

Bošnjačka je prošlost i danas uglavnom manje poznata široj javnosti, iako su historičari prilično dobro osvjelili mnoge važne povijesne teme. Jedna od njih je i junaštvo koje su mnogi Bošnjaci ispoljavali u brojnim vojskama i vojnama širom Evrope i svijeta. Iako su historijske okolnosti, sve do kraja 20. stoljeća, s izuzetkom borbe za autonomiju Bosne tridesetih godina 19. stoljeća,  Bošnjacima uglavnom uglavnom nametale borbu po tuđem naređenju i za tuđe interese, nikako se ne smije zanemariti njihova slavna vojnička prošlost, koja je stoljećima bila nadaleko čuvena.

O ulozi Bošnjaka u vojskama Evrope, gdje su bili cijenjeni kao izuzetni ratnici, o njihovoj slavi, skrojenoj junaštvom i plemenitošću, pisao je historičar i univerzitetski profesor Enver Imamović u svojoj knjizi Historija bosanske vojske i drugim radovima. 

Glas o ratobornosti, podvizima i junaštvu koje su Bošnjaci iskazivali na evropskim i azijskim bojištima dopro je do najudaljenijih naroda. Neke evropske države su u 18. stoljeću počele raditi na tome da i same imaju Bošnjake u sastavu svoje vojske od kojih bi stvorili elitne odrede. Vrbovali su ih za veliku plaću. Prve takve pukovnije pojavile su se u Poljskoj jer je ta zemlja imala najgore iskustvo s Bošnjacima koji su se ondje borili u sastavu turske vojske u brojnim tursko-poljskim ratovima.

Poljski kralj August III sastavio je 1744. godine od bosanskih najamnika jedan puk lahke konjice. Oni su za Poljake bili “simbol hrabrih i vještih kopljanika”, pošto su se uvjerili u njihove sposobnosti tokom Drugog šleskog rata (1744–1745. godine). To je bio razlog da je i Pruska (Njemačka) zaželjela imati takve borce. Ona je druga zemlja koja je u svojoj vojsci imala bosanske plaćenike. Nijemci su ih kao svoje elitne odrede prvi put upotrijebili u ratu s Poljskom. Zapovjednik im je bio general Günther, a jedno vrijeme ih je predvodio generallajtnajt princ od Holsteina.

Junački podvizi i besprimjerna ratobornost koju su Bošnjaci iskazivali u ratnim okršajima, donijeli su im naslov najbolje konjičke pukovnije u pruskoj vojsci. Svoje divljenje i visoke ocjene o ovoj bosanskoj pukovniji iznio je i ruski general Suvarov kad se sastao s pruskim generalom Güntherom.

Podvizi i slava bosanskih plaćeničkih pukovnija u Poljskoj i Pruskoj bili su povod da Holandija i Danska također oforme bosansku pukovniju.

Dokumenti nam saopćavaju da je prvi komandant danske bosanske pukovnije bio maršal princ Karlo Hessenski. Zabilježeno je i to da su u tim zemljama sve elitne jedinice nazivane “bosanskim” (bošnjačkim), iako u njima nije bilo nijednog Bošnjaka. Naziv “bosanski” i “Bošnjaci” ušao ie u vojnu terminologiju ondašnje Evrope kao opći vojni pojam za sve ono što najbolje resi jednu vojnu jedinicu, a to je: junaštvo, borbenost, požrtvovanost i odanost. S obzirom na to da se bosanski način bojevanja, naoružanje, vjera i običaji nisu mogli dovesti u sklad s ondašnjim evropskim normama i vojnim pravilima, bosanski plaćenici u evropskim vojskama bili su u svemu autonomni. Bilo im je dozvoljeno da se u bitkama bore na svoj način, da u napadu konjicom navaljuju “u čoporu” itd., što je bilo neshvatljivo za evropske taktičare onog vremena. Efekt njihove borbe bio je, međutim, takav da su regularne konjičke jedinice u tim zemljama i same počele primjenjivati bosansku taktiku.

Zbog elitnog statusa bosanski plaćenici nisu vršili ni garnizonsku službu, a nisu ni “muštrali” (uvježbavali), što je također bilo neshvatljivo za onovremene evropske generale. Pa ipak, dobijali su najveća priznanja i ocjene za hrabrost i borno umijeće koje su iskazivali na bojnim poljima.

Posebno je isticana njihova plemenitost, odnosno viteštvo, koje je u Evropi 18. stoljeća bilo već sasvim zaboravljeno, kao i njihovo glavno oružje – dugo konjaničko koplje. Kad su se evropski stratezi uvjerili u efikasnost tog oružja za borbu izbliza, ponovo su ga uveli u naoružanje svojih vojski. Tako je, po ugledu na bosanske kopljanike, to oružje ponovo steklo značaj, a bilo je izbačeno iz upotrebe još u 15. stoljeću. U brdovitoj i ratničkoj Bosni ono je činilo dio naoružanja junaka sve do 19. stoljeća.

Iz dokumenata saznajemo koja su imena nosile bosanske plaćeničke jedinice u pojedinim evropskim zemljama. Jedne su se nazivale “Zastava Bošnjaka”, druge “Zbor Bošnjaka”, pa “Bosanski eskadron” i sl. Uz spomenuto dugo konjaničko koplje, osnovno oružje svakog bosanskog plaćenika bila je sablja, o pasu su imali po nekoliko kubura, a onda i neizostavni veliki nož (handžar). Svaki od njih imao je rasnog ata, gizdavog i raskošno okićenog, takvi su bili i njihovi gospodari. Ovakav zadivljujući izgled bosanskih ratnika obučenih u raskošne i kitnjaste uniforme izazivao je veliku pozornost sredine u kojoj su pukovnije bile stacionirane. Zahvaljujući tom interesu ostalo je više crteža koji nam dočaravaju kako su izgledali. Njihov zastrašujući izgled i pojava kod savremenika su istovremeno izazivali i divljenje i strah.