Iako zvanična verzija glasi da je šezdesetsedmogodišnji Čečen izvršio samoubistvo, sjena koja se nadvila nad njegovim krajem seže daleko izvan granica Rusije, sve do zloglasnih arhiva Jeffreya Epsteina. Njegova kćerka Alvina, govoreći iz egzila u Monaku, odbacuje narativ o depresivnom starcu koji digne ruku na sebe, tvrdeći da je njen otac ušutkan jer je znao previše o mračnim vezama međunarodne elite
U mračnom i često neprozirnom svijetu ruske tranzicijske elite, rijetko je koja figura bila toliko amblematična za haos devedesetih kao Umar Džabrailov. Biznismen, bivši senator i nekadašnji predsjednički kandidat, pronađen je drugog marta 2026. godine na samrti u svojoj hotelskoj sobi u Moskvi. Pored njega je ležao pištolj.
Iako zvanična verzija glasi da je šezdesetsedmogodišnji Čečen izvršio samoubistvo, sjena koja se nadvila nad njegovim krajem seže daleko izvan granica Rusije, sve do zloglasnih arhiva Jeffreya Epsteina. Njegova kćerka Alvina, govoreći iz egzila u Monaku, odbacuje narativ o depresivnom starcu koji digne ruku na sebe, tvrdeći da je njen otac ušutkan jer je znao previše o mračnim vezama međunarodne elite.
Džabrailov je bio produkt specifičnog historijskog trenutka – perioda nakon raspada Sovjetskog Saveza, kada je Vladimir Putin bio tek daleka figura na političkom horizontu, a Moskvom vladao “falš kapitalizam”. U tom ekosistemu bez pravila, čečenski poduzetnici su pružali vrstu grube sile koju zvanične državne strukture nisu mogle ili smjele direktno primijeniti. Zauzvrat, oni su tražili legitimitet i pristup tržištu, što im je mogla osigurati samo blizina centrima moći.
Džabrailov se u toj igri snalazio maestralno. Diplomant prestižnog moskovskog univerziteta, posjedovao je rijedak talenat za komunikaciju; kažu da je mogao recitovati perzijsku poeziju napamet dok istovremeno naručuje usluge od najbrutalnijih kriminalaca.
Njegov uspon pratile su kontroverze koje bi uništile bilo koga drugog. Godine 1996. njegovo ime povezivano je s ubistvom američkog biznismena Paula Tatuma, s kojim se borio za kontrolu nad hotelom Radisson-Slavyanskaya. Tatum je javno optuživao Džabrailova za prijetnje prije nego što je likvidiran, ali optužnice nikada nisu podignute. Umjesto na optuženičku klupu, Džabrailov je zakoračio u visoku politiku. Postao je senator i ključni posrednik za Čečeniju nakon završetka krvavih ratova s Moskvom, pripadajući istom klanu kao i današnji lider Ramzan Kadirov. Međutim, on je znao da je njegova zaštita, poznata kao “krysha” (krov), bila privremena i uslovljena njegovom korisnošću onima koji dijele plijen u Kremlju.
Njegov privatni život bio je hrana za žutu štampu. Na vrhuncu moći, hvalio se vezama s najpoznatijim ženama svijeta, uključujući Naomi Campbell, Claudiu Schiffer, Sharon Stone i Nelly Furtado. Ali, kako je moć starila, tako je blijedio i sjaj njegovog luksuznog života. U posljednjoj deceniji, Džabrailov je postao “uvehla biljka” u korumpiranom vrtu moskovske elite. Izgubio je senatorski mandat, imunitet i bogatstvo. Godine 2017. izazvao je skandal pucajući iz pištolja u hotelu Four Seasons pod dejstvom narkotika, što je bio jasan znak mentalnog i socijalnog propadanja. Sam je priznao da se pretvorio u biće bez resursa, boreći se s teškom ovisnošću i osjećajem društvene bezvrijednosti.
Ipak, ono što njegovu smrt čini geopolitički intrigantnom jesu navodne veze s krugom Jeffreya Epsteina. Alvina Džabrailova tvrdi da posjeduje korespondenciju između svog oca i Epsteinovog asistenta, sugerišući da su se sastanci održavali u tajnosti. Ruski medijski kanali, poput Masha, otkrili su fotografije Džabrailova u tzv. “Epsteinovim arhivima”, što je bacilo novo svjetlo na njegove nekadašnje bliske odnose sa zapadnim elitama. Pitanje koje sada opsjeda analitičare jeste da li je Džabrailov, u svom očaju i finansijskom kolapsu, počeo trgovati informacijama koje bi mogle kompromitovati moćnike s obje strane okeana.
Džabrailov je prošle godine bio prisiljen prodati svoju luksuznu vilu u Moskvi, a njegovi posljednji intervjui bili su toliko nekoherentni da su zahtijevali titlove s ruskog na ruski. Za neke, njegov kraj u hotelu pored ulice Tverskaya bio je logičan završetak puta čovjeka koji je predugo preživljavao u svijetu u kojem se saveznici pretvaraju u dželate čim prestanete biti korisni.
Za druge, to je još jedna u nizu “asistiranih” smrti koje čiste teren od nezgodnih svjedoka ere u kojoj su se granice između države, kapitala i podzemlja trajno izbrisale. Njegov život, koji je počeo u ambiciji da pokori Moskvu, završio je u tišini hotelske sobe, ostavljajući iza sebe više pitanja nego odgovora o tome ko je zapravo povukao obarač.
