Jedna od prvih aktivnosti udruženja bila je formiranje fonda iz kojeg su se pokrivale troškovi liječenja ili ukopa onih koji nisu imali ni porodice ni materijalnih sredstava. Ovaj vid međusobne solidarnosti bio je ključan za preživljavanje zajednice u prvim decenijama emigrantskog života.
Početkom 20. stoljeća, još za austrougarske uprave, hiljade Bošnjaka napuštale su Bosnu i Hercegovinu u potrazi za boljim životom. Najviše ih je otišlo za Tursku, a neki od njih zaputili su se prema Sjedinjenim Američkim Državama, posebno u industrijske centre poput Chicaga. Upravo tamo je 1906. godine osnovano udruženje Džemijetul Hajrije, prvo formalno organizirano društvo Bošnjaka u Americi, ali i prva organizacija muslimana uopće.
Osnivači su bili radnici koji su se, pored teškog života u tvornicama i rudnicima, suočavali i s izazovima očuvanja vjere, jezika i običaja u novoj sredini. Džemijetul Hajrije je nastao kao humanitarna i vjerska organizacija, s ciljem da okuplja Bošnjake, pomaže im u slučaju bolesti, smrti ili nesreće, ali i da čuva njihove vjerske i kulturne vrijednosti.
Jedna od prvih aktivnosti udruženja bila je formiranje fonda iz kojeg su se pokrivale troškovi liječenja ili ukopa onih koji nisu imali ni porodice ni materijalnih sredstava. Ovaj vid međusobne solidarnosti bio je ključan za preživljavanje zajednice u prvim decenijama emigrantskog života.
Organizacija Džemijetul Hajrije ubrzo je prerasla u društveni i kulturni centar Bošnjaka u Chicagu. Tu su se organizirala okupljanja, obilježavali muslimanski vjerski praznici i prenosila sjećanja na domovinu. Ovo je društvo ubrzo nadišlo lokalni značaj pa su njegovi ogranici kasnije osnovani u Los Angelesu u Californiji (1908), Garyju u Indiani (1913.), Wilpenu u Pensylvaniji (1915), te Butteu u Montani (1916.). Članovi zajednice u Californiji će 1917. godine osnovati još jedno dobrotovno društvo pod imenom Zvijezda.
Nakon formiranja pojedinih ogranaka Džemijetul Hajrije, javlja se potreba za bolje koordiniranim djelovanjem u cijeloj državi. Tako je 12. septembra 1928. osnovan Savez udruženja Džemijetul Hajrije, čiji su utemeljitelji bili: Mustafa Sarić iz Chicaga, predsjednik, Smail Čataković iz Wilpena, Ramo Vilić, iz Buttea i Smail Baraković iz Garyja, potpredsjednici, Osman Ćatović iz Garyja, sekretar, Jusuf Habeš, blagajnik, te članovi Arif Dilić, Smajo Kravić, Alija Habul, Ramadan Zeky.
Vremenom su u bošnjačku zajednicu uvedeni običaji koji nemaju dodirnih tačaka sa islamskom tradicijom. Pošto su u Americi uveliko djelovali masoni, a koristili su mjesec i zvijedu kao svoj grb, Bošnjaci su stekli uvjerenje da su i oni muslimani, pa su počeli preuzimati neke običaje od ovog pokreta. Naprimjer. za vrijeme dženaze nosili su značke napravljene od platna s oznakom društva. Značke su bile s jedne strane crne boje, a s druge zelene. Crna boja se nosila za vrijeme dženaze, a zelena za vrijeme proslava. Bile su i velike oznake koje su se nosile preko prsa, također s dvije boje, a boje su se mijenjale zavisno od prigode. Neki članovi zajednice bili su u masonskim organizacijama.
U narednih nekoliko decenija, usljed ratova te političkih i ekonomskih kriza, Bošnjaci nastavljaju doseljavati u Ameriku dolazi. Kao i većina drugih imigranata, prvo su dolazili na Ellis Island u New York-u, a odatle išli dalje. Budući da je zahvaljujući Džemijetul Hajrije Chicago u to vrijeme bio centar društvenog i vjerskog života Bošnjaka, najviše ih se odlučilo doseliti u ovaj grad, u kojem su mnogi već imali rodbinu, prijatelje i sunarodnike, koji bi im pomagali u pronalasku smještaja i zaposlenja.
Mada je Džem'ijetul Hajrije formalno postojalo do kraja osamdesetih, a legalno se još vodi kao aktivna organizacija, početkom pedesetih godina osniva se još jedna muslimanska organizacija u Čikagu, pod nazivom Muslimanski Vjerski i Kulturni Dom, preimenovana 1968. u Bosansko Američka Kulturna Asocijacija. Jedan od razloga za uspostavu nove organizacije leži u želji novih imigranata da organizuju svoj društveni i vjerski život na način na koji su smatrali da je najbolji za njih i njihove porodice. Aktivnosti Džem'ijjetul Hajrije su se tih godina uglavnom svodile na brigu o starijim članovima, a posebno o njihovom ukopu i mezarima.
Danas ova organizacija postoji samo još na papiru, bez aktivnih članova i sjedišta. Ipak se u kolektivnoj svijesti iseljenika u daleki svijet pamti kao kolijevka bošnjačke dijasporske organizacije. Džemijjetul Hajrije postavila je temelje kasnijim udruženjima, džematima i krovnim organizacijama koje su izrasle u važan stub očuvanja bošnjačkog i islamskog identiteta u američkom društvu.
