Iako je starija historiografija postavila temelje za razumijevanje hercegovačkog velikaškog roda Vlatkovića, njihova porodična struktura na razmeđu 15. i 16. stoljeća decenijama je ostala nedovoljno rasvijetljena. Fokusirajući se na analizu dubrovačke arhivske građe o suvlasništvu nad nekretninama u gradu pod Srđem, Adis Zilić u radu “Djeca vojvode Ivaniša Vlatkovića” donosi dopunu rodoslovu najistaknutijeg predstavnika loze, vojvode Ivaniša Vlatkovića. Kroz preciznu eliminaciju i analizu notarskih spisa, Zilić identificira Jurja Vlatkovića kao drugog vojvodinog sina, čime se, uz ranije poznate kćerke Barbaru i Anicu, dodatno osvjetljava biološki i politički kontinuitet ovog roda u dramatičnim godinama nakon pada Bosanskog kraljevstva
Starija historiografija s kraja 19. i prve polovine 20. stoljeća kreirala je osnovne konture genealogije Vlatkovića, jednog od značajnijih rodova iz političkog života srednjovjekovne Bosne. Pritom je uočeno sedmero braće Vlatković i njihovo dvoje rođaka, aktivnih učesnika turbulentnih političkih dešavanja sredinom i u drugoj polovini 15. stoljeća, većinom bez daljih potomaka u silaznoj liniji. Braća Vlatkovići, sinovi Vlatka i Ane, su: Ivaniš, Marko, Žarko, Radivoje, Andrija (Augustin), Bartol i Tadija. Uz njih su politički djelovali rođaci Pavle Petrović i Tomaš Nikolić. Svi su unuci Jurja Radivojevića, potomci trojice njegovih sinova, osim Pavla Petrovića koji je bio Jurjev praunuk.
Jedine izuzetke u pogledu potomaka među braćom Vlatkovićima evidentirao je s ozbiljnom dozom rezerve Ljubomir Kovačević. Zabilježio je Jurja humskog kojeg pretpostavkom navodi kao Augustinovog sina, te Barbaru, koju je detektovao na osnovu Lukarijeve hronike. Barbaru je ispravno povezao s Ivanišem Vlatkovićem, iako je u citiranoj naraciji evidentirana kao kćerka Ivana Vulatkovića. Oboje ih je u priloženom rodoslovu uvrstio isprekidanom linijom, za razliku od ostalih članova u uzlaznoj lozi.
Mihajlo Dinić je evidentirao Katarinu, suprugu vojvode Ivaniša, i definitivno potvrdio jednu kćerku koja se udala 1477. godine, bez zabilježenog imena. Također je utvrdio neimenovanog nasljednika Žarka koji je 1498. godine, po očevoj smrti, naplatio dio provižiuna za period od marta do jula te godine. Dakle, zaključno s Dinićevim istraživanjem, poznato je bilo ukupno troje djece od sedmero braće Vlatković, konkretno potomaka Ivaniša i Žarka, te vjerovatno Augustina.
Na dalji napredak u pogledu dopune genealogije ovog značajnog plemićkog roda, čija djelatnost se u okvirima Bosne može pratiti kroz cijeli kasni srednji vijek, čekalo se prilično dugo, do prvih decenija 21. stoljeća. Fokus na sljedećoj generaciji roda, aktivnoj na prelazu iz 15. u 16. stoljeće, proizašao je najprije iz pera Bogumila Hrabaka, a potom Srđana Rudića. Obradili su dio roda u osmanskoj službi tokom tranzicijskog perioda, posebno ogranak koji je pripadao najstarijem sinu Jurja Radivojevića i njegovim potomcima, konkretno osmanskog vojvodu Petra Pavlovog Vlatkovića.
Značajniji iskorak postignut je s radom Srđana Rudića o potomcima vojvode Jurja Radivojevića kroz više generacija. Potvrđena je prvorazrednim izvornim podatkom egzistencija Barbare, kćerke vojvode Ivaniša Vlatkovića, mimo Lukarijeve hronike. Osim Barbare, Rudić je evidentirao još jednu Ivaniševu kćerku, čije ime je Anica, kao i dvoje vojvodinih unuka od kćerke Anice. To su sin Pavle i kćerka nepoznatog imena.
Osim dvije kćerke i dvoje unuka, potomaka Ivaniša, saznaje se takođe ime sina njegovog brata Žarka i uvrštavaju se u rodoslov tri kćerke drugog brata Tadije. Pored ovog bitnijeg pomaka u dopuni genealogije Vlatkovića, u pogledu dvije potvrđene kćerke vojvode Ivaniša, evidentiran je i njegov sin Marko, koji se spominje 1456. i 1466. godine. Prethodne spoznaje o njegovo troje djece dopunjujemo ovom prilikom s još jednim sinom.
Posljednje poznate generacije među Vlatkovićima gube raniji politički značaj kakav su prethodnici uživali unutar Bosanskog kraljevstva. Podaci o njima dostupni su pretežno na osnovu naplate kirije za nekretnine koje su izdavali u Dubrovniku. Nakon što se provela podjela imovine među Vlatkovićima, a to se desilo prije jula 1472. godine, od prvobitnih devetero participanata u vlasništvu nad kućom u Pobijanoj ulici u Dubrovniku preostalo je četvero, a to su braća Ivaniš, Žarko i Tadija te Jelena, udovica njihovog rođaka Pavla sa sinom Petrom. Podaci o naplati kirije s ovakvom vlasničkom strukturom sačuvani su od 1485. godine. Suvlasništvo se prenijelo i na sljedeću generaciju četvero spomenutih participanata. Takvo stanje ostalo je na snazi najmanje do kraja druge decenije 16. stoljeća, odnosno do snažnog zemljotresa iz maja 1520. godine, kada je kuća Vlatkovića oštećena.
Suvlasništvo nad nekretninom bitno je za identifikaciju još jednog potomka Ivaniša Vlatkovića. Uz Žarka i Tadiju spominje se u zajedničkom poslovanju sredinom juna 1492. i početkom oktobra 1494. godine njihov nećak Juraj. Sin je jednog od Vlatkovića, ako izuzmemo Žarka i Tadiju, jer se naziva njihovim nećakom. Literatura ga je općenito povezivala s Augustinom jer se pojavljuje ubrzo nakon smrti ovog osmanskog vojvode. Spominje se zajedno sa stričevima Žarkom i Tadijom, ali u kakvom kontekstu? Kao jedan od uživalaca prava na nekretninu, kuću Vlatkovića u Dubrovniku. Na osnovu Jurjevog učešća u naplati kirije, u oba navrata u društvu sa Žarkom i Tadijom, vidljivo je također da se radi o sinu jednog od četvero participanata u nekretnini.
Početkom oktobra 1494. godine Juraj je već preminuo, iako se spominje zajedno sa Žarkom i Tadijom kada je u ime svih trojice istupao zajednički poklisar. U dubrovačkoj notarskoj službi naglašeno je više puta koji pojedinci među Vlatkovićima su s pravom udjela u suvlasništvu nad kućom, a koji nisu. Pored Marka, Radivoja i Bartola, među onima koji nisu suvlasnici navodio se i Augustin, što znači da Juraj definitivno nije bio njegov sin, niti je potomak bilo koga od eksplicitno navedene preostale trojice braće. Nakon dodatne eliminacije evidentiranih stričeva Žarka i Tadije, na osnovu suženog izbora u obzir dolaze ili jedini preostali, sedmi brat među Vlatkovićima a to je vojvoda Ivaniš, ili se pak radilo o potomku njihovog preminulog rođaka Pavla, posljednjeg preostalog participanta u suvlasništvu nad kućom Vlatkovića.
Odgovor pruža konkretan podatak. Juraj se spominje relativno kratko. Kada je krajem septembra 1494. godine zabilježena njegova smrt, nazvan je sinom preminulog vojvode Ivaniša i ožalošćene udovice Katarine i bratom gospođe Barbare. Pod utjecajem historiografije konstantno je prethodno povezivan s Augustinom. Tek nakon presložene i pravilno utvrđene Jurjeve pozicije u porodičnom stablu razumljivo je njegovo pojavljivanje tih par godina uz stričeve Žarka i Tadiju kao suvlasnika kuće Vlatkovića u Dubrovniku.
Nakon djelidbe imovine među Vlatkovićima, Ivaniš i njegovi potomci bili su suvlasnici kuće, ne i Augustin. Sudeći prema raspoloživoj dokumentaciji iz kancelarije Vlatkovića, Juraj je prvi ponio očev nadimak humski nakon njegove smrti. Prethodno se, 1487. godine, njegov stric Tadija nazvao na identičan način, u drugoj vrsti izvora, kada je kupovao zemlju u Petrovom polju na ugarskoj teritoriji. Radi se, dakle, o nadimku nastalom na osnovu titule s teritorijalno-političkom odrednicom koji je tada polako počeo prerastati u novo prezime Vlatkovića.
Samo nekoliko dana nakon Jurja, krajem marta 1493. godine, Tadija se također u pismu nastalom u kancelariji Vlatkovića identificirao na isti način. Preciznije rečeno, na posljednjem prezentiranom primjeru riječ humskih izražena je u množini i odnosi se na obojicu autora pisma, ne samo na Tadiju nego i na Žarka. Jurja ovdje nema među autorima, pa su njegovi stričevi zajednički upotrijebili takav epitet. Juraj je, nakon Marka, drugi sin Ivaniša Vlatkovića i četvrti poznati potomak, uz kćerke Barbaru i Anicu. Marko se spominje u znatno ranijoj fazi u odnosu na brata i sestre. Politički je aktivan 1466. godine, neposredno nakon propasti Bosanskog kraljevstva i prilikom sklapanja vrlo bitnog ugovora o službi Vlatkovića ugarskoj kruni, gdje je naveden u društvu s ocem, stričevima i rođakom. Nakon toga gubi mu se trag.
Skoro tri decenije kasnije osvjedočena je aktivnost drugog Ivaniševog sina Jurja. Budući da je Juraj u prethodno citiranom dokumentu posebno naglašen kao egregius miles, bio je aktivan kao profesionalni ratnik, konjanik, zbog čega postoji mogućnost njegove nasilne smrti.
Primjera radi, možemo navesti da se u ovim nemirnim vremenima, u intervalu između njegovih spominjanja juna 1492. i marta 1493. godine kada je bio živ, te kraja septembra i početka oktobra 1494. godine kada je već preminuo, desila znamenita Krbavska bitka septembra 1493. godine, u kojoj su osmanske akindžije teško porazile okupljenu kršćansku vojsku koja im se ispriječila na putu, na povratku iz pohoda. Ubrzo nakon Jurjeve smrti počinju se spominjati njegove dvije sestre u svojstvu nasljednica povodom naplate kirije za kuću u Pobijanoj ulici.
Smrt vojvode Ivaniša Vlatkovića 1482/83. godine osnova je za kasniji aktivniji angažman njegove djece kao pravnih nasljednika. Nakon sina Jurja, koji se u tom svojstvu posljednji put spominje u jesen 1494. godine, slijedi kćerka Anica već od aprila sljedeće, 1495. godine, a potom i Barbara od juna 1497. godine. Tokom posljednje decenije 15. stoljeća Marko ne participira u naplati, niti bilo ko od njegovih eventualnih potomaka. Ne raspolažemo podacima je li tada bio živ.
Dr. Adis Zilić je istaknuti bosanskohercegovački historičar nove generacije i vanredni profesor na Fakultetu humanističkih nauka Univerziteta „Džemal Bijedić“ u Mostaru. Svoje naučno obrazovanje i doktorsku disertaciju stekao je fokusirajući se na kompleksne društveno-političke strukture srednjovjekovne Bosne, s posebnim naglaskom na prostor Humske zemlje. Autor je referentne monografije o plemićkoj porodici Sanković, a njegov istraživački rad, duboko utemeljen u analizi dubrovačke arhivske građe, predstavlja ključni doprinos savremenoj historiografiji u razumijevanju odnosa između centralne vlasti i regionalnog plemstva tokom 14. i 15. vijeka.
