Godina nastanka predmet je sporenja. Organizatori broje izdanja od 1362, pa je 2026. bilo 665., ali se u literaturi navode godine od 1346. do 1362. Naučni rad objavljen u časopisu Navarchivo dovodi u pitanje tvrdnju da je riječ o najstarijem sportskom takmičenju na svijetu koje se održava u kontinuitetu. Autor smatra da je tradicija tokom dvadesetog stoljeća značajno mijenjana, pa je dijelom i “izmišljena”. Poznato je i da je poslije Balkanskog rata 1912. mjesto prvobitnog održavanja ostalo u drugoj državi, pa je festival morao biti premješten.

Kad su 3. jula 2026. godine u Edirneu na livadu Sarayiçi izašli prvi hrvači, za njih je bilo pripremljeno oko dvije tone maslinovog ulja. Prema izvještaju agencije ANKA, ulje je dostavilo osoblje opštine Edirne. Za tri dana u kožnim hlačama i sloju ulja hrvalo se čak 817 pehlivana, a najviši cilj bio je naslov glavnog pehlivana (başpehlivan) i zlatni pojas.

Prema predanju koje se prepričava na samom turniru, Kırkpınar je nastao u vrijeme osmanskog prodora u Rumeliju, kad su se braća Ali i Selim, među četrdesetoricom akindžija, hrvala za zabavu. Jedan od njih je poginuo, a na mjestu gdje su ukopani, kaže predanje, pojavio se izvor (pınar). Odatle potiče ime: kırk znači četrdeset, a pınar izvor.

Legenda o četrdeset boraca

Godina nastanka predmet je sporenja. Organizatori broje izdanja od 1362, pa je 2026. bilo 665., ali se u literaturi navode godine od 1346. do 1362. Naučni rad objavljen u časopisu Navarchivo dovodi u pitanje tvrdnju da je riječ o najstarijem sportskom takmičenju na svijetu koje se održava u kontinuitetu. Autor smatra da je tradicija tokom dvadesetog stoljeća značajno mijenjana, pa je dijelom i “izmišljena”. Poznato je i da je poslije Balkanskog rata 1912. mjesto prvobitnog održavanja ostalo u drugoj državi, pa je festival morao biti premješten.

Kırkpınar je 2010. godine upisan na UNESCO Reprezentativnu listu nematerijalne kulturne baštine čovječanstva. Prema UNESCO opisu, festival otvara pokrovitelj, takozvani aga, uz četrdeset ansambala bubnjeva davul i zurni. Zlatni pojas se kroz grad nosi u povorci, a dove se uče u džamiji Selimiye. Voditelj ceremonije (cazgır) u stihovima predstavlja pehlivane, njihova imena, titule i vještine, nakon čega ih “uljar” maže uljem uz pomoć nosača peškira. Svaki hrvač nosi kıspet, debele hlače od kože vodenog bivola ili goveda. Turnir je, prema UNESCO-u, otvoren za muškarce svih kultura, regija i uzrasta, bez razlike u vjeri, jeziku ili rasi, a pehlivani se školuju po principu majstor-šegrt.

Livada Sarayiçi poznata je kao “dualı çayır”, livada blagoslovljena molitvom. Na njoj se hrvaju svi uzrasti, od najmlađih do najstarijih kategorija. Uz glavnog pehlivana, kategorije su i takozvane Başaltı, Büyük Orta, Küçük Orta, Deste i Ayak.

Kako izgleda takmičenje

Za naslov glavnog pehlivana takmiči se 40 hrvača, koje organizatori na osnovu prethodnih rezultata dijele u pet “torbi” za ždrijeb. Ko iz niže torbe pobijedi suparnika iz više, u sljedećem krugu dobija pravo ždrijeba iz više torbe. Cilj je protivnika oboriti ili ga staviti pod kontrolu. Hrvanje prati i muzika, a ceremonija počinje dovom. Organizatori su Turska federacija tradicionalnih hrvanja i opština Edirne, a prvi dan je ulaz na tribine besplatan.

Zlatni pojas dodjeljuje Edirne od 1960. godine. Pobjednik ga nosi godinu dana, pa ga vraća opštini, osim ako postane vlasnik, a za to je bi trebalo tri uzastopna naslova. Posljednji koji je to uspio je Ahmet Taşçı, i to dvaput (1990–1992. i 1995–1997.). Od 1997. niko nije osvojio trajni pojas, pa ga hrvačka javnost naziva “prokletim”.

Zanimljive epizode zabilježili su turski mediji kao to da je Ali Gürbüz pobijedio 2011, 2012. i 2013, ali je, prema izvještajima, u trećoj godini pao na doping testu i morao vratiti pojas. Yusuf Can Zeybek je pobijedio 2023. i 2024, pa je 2025. imao priliku zaokružiti seriju, ali je ispao u četvrtfinalu. Ove godine uvedena je izmjena pravila, odnosno trajni vlasnik postaje i hrvač koji u različitim periodima pet puta osvoji naslov, a ne samo onaj sa tri uzastopna.

Pobjednik 2026. je 26-godišnji Erkan Taş iz Sinopa, koji je u finalu pobijedio Feyzullaha Aktürka i prvi put osvojio Kırkpınar. Aktürk je poražen u finalu i godinu ranije, kad ga je pobijedio Orhan Okulu, a tada je Okulu postao tek treći put glavni pehlivan.

Posljednjih godina pojas redovno odlazi u Antalyu. Jedan poslanik je u turskom parlamentu 2025. izjavio da je gotovo polovina od 762 pehlivana tog izdanja bila iz Antalye.

Pokrovitelj turnira, ağa, danas je uglavnom simbolična funkcija koja se licitira. Ufuk Özünlü je 2025. osvojio licitaciju za sljedeće izdanje s iznosom od 40.664.665 lira. Rekorder je Seyfettin Selim, koji je dvanaest puta bio ağa i tri puta osvojio zlatni pojas za ağe. Za Edirne je Kırkpınar i turistički događaj. U gradu u hrvačkoj sedmici raste popunjenost hotela, a prate ga i posjetioci iz Balkana. Kırkpınar je i primjer kako se lokalni običaj može spojiti sa sportom, turizmom, medijima i nacionalnom pričom, bez da izgubi svoje ritualne elemente.