Granate su padale po pijacama, redovima za hljeb i vodu, dvorištima i školama. Djeca su ginula dok su igrala, učila, ili pokušavala živjeti kao da rat nije stvaran. Masakr na Trgu ZAVNOBiH-a bio je samo jedan u nizu zločina nad civilima.
Na današnji dan, 9. novembra 1993. godine, Sarajevo je izgubilo učiteljicu Fatimu Gunić i troje njenih učenika — Adisa Mujalu, Vedada Mujkanovića i Feđu Salkića. Tog jutra, granata ispaljena sa srpskih položaja pala je na improviziranu školu na Trgu ZAVNOBiH-a 18 u naselju Alipašino Polje, dok je nastava bila u toku.
Učionica u podrumu pretvorila se u mjesto smrti i bola. U istom napadu ranjena su 23 učenika, a istog dana, nedaleko od škole, poginulo je još pet civila, dok ih je 42 ranjeno. Škola na Alipašinu Polju danas nosi ime Fatime Gunić — učiteljice koja je, simbolično i stvarno, do posljednjeg trenutka stajala ispred svoje djece.
Opsada Sarajeva, započeta 5. aprila 1992. godine, trajala je 1.425 dana i najduža je opsada jednog grada u modernoj historiji Evrope. Tokom tog perioda, grad sa oko 350.000 stanovnika bio je izložen svakodnevnom granatiranju i snajperskoj vatri sa položaja Vojske Republike srpske raspoređenih na okolnim brdima.
Prema podacima istražnih i humanitarnih organizacija, ubijeno je 11.541 građanin Sarajeva, među njima 1.601 dijete, dok je više od 50.000 civila ranjeno. Na grad je tokom opsade palo oko pola miliona granata — u prosjeku 329 dnevno. Samo 22. jula 1993. godine zabilježeno je rekordnih 3.777 ispaljenih projektila.
Granate su padale po pijacama, redovima za hljeb i vodu, dvorištima i školama. Djeca su ginula dok su igrala, učila, ili pokušavala živjeti kao da rat nije stvaran. Masakr na Trgu ZAVNOBiH-a bio je samo jedan u nizu zločina nad civilima.
Najveći masakri počinjeni su na pijaci Markale, zvog čega je ovaj gradski lokalitet postao simbolom stradanja Sarajeva. Prvi se dogodio 5. februara 1994., kada je minobacačka granata kalibra 120 mm ispaljena s položaja kod Mrkovića pala na prepunu pijacu. Poginulo je 68 građana, a 142 je ranjeno. Drugi masakr dogodio se 28. augusta 1995., kada je granata sa Trebevića usmrtila 43 civila, među kojima troje djece, a ranila 84.
Rat u Bosni i Hercegovini, a naročito opsada Sarajeva, zapamćen je po brutalnim napadima na djecu. Na Dobrinji, 1993. godine, granate ispaljene na Bajramski turnir u malom nogometu ubile su 15 civila, većinom djece, a ranile 80.
U ulici Hakije Turajlića, iste godine, granata je pogodila red za vodu — ubijeno je 13, a ranjeno 15 civila. U Bakarevoj ulici na Bistriku, također 1993. godine, granata je prekinula igru — ubivši sedmero djece.
Na Alipašinom Polju, 22. januara 1994., tri granate su ubile šestero djece koja su se igrala ispred zgrade. U Ferhadiji, 27. maja 1992., dok su građani čekali hljeb, tri granate ispaljene sa Borija ubile su 26 ljudi, a ranile 108.
Masakr na mezarju Budakovići iste godine, kao i u Boljakovom Potoku, gdje su granate pale na dženazu, odnijeli su desetine civilnih života.
Od monstruma s brda Sarajevo su branili obični ljudi — studenti, radnici, sportisti, penzioneri. Bez uniformi, s puškama koje su često sami nabavljali, čuvali su grad od potpunog uništenja. Zahvaljujući njima, agresor nikada nije uspio ući u centar grada.
Za granatiranje i teror nad civilima osuđeni su Radovan Karadžić i Ratko Mladić — na doživotne kazne zatvora. Presuđeni su i Stanislav Galić, komandant Sarajevsko-romanijskog korpusa (doživotna kazna), te njegov nasljednik Dragomir Milošević (29 godina zatvora).
