U svitanje 14. jula 1958. godine, brigada pod komandom pukovnika Abd al-Salama Arifa ulazi u Bagdad, zauzima radio stanicu i objavljuje kraj monarhije. Odred šalje trupe u kraljevsku rezidenciju Rihab. Kralju Fejsalu II, prijestolonasljedniku Abd al-Ilahu i članovima kraljevske porodice naređeno je da se pojave u dvorištu. Tamo su postrojeni uz zid i izrešetani mecima iz automatskog oružja. Ubijeni su mladi kralj, njegov amidža, kraljica Nafisa, princeza Abdiya i drugi članovi porodice.

Ime mu je bilo Fejsal II, a na prijestolje Iraka došao je kao trogodišnje dijete. Njegov otac, kralj Ghazi, stradao je 1939. godine u misterioznoj automobilskoj nesreći, ostavivši kraljevinu bez zrelog vladara. U tom vakuumu vlasti, regentsku dužnost preuzeo je dječakov daidža, princ Abd al-Ilah. Bila je to godina kada je započeo Drugi svjetski rat, a Irak je, kao i mnoge druge tadašnje kolonijalno oblikovane tvorevine, bio poprište velikih političkih napetosti i stranih interesa.

Princ Abd al-Ilah bio je čvrsto opredijeljen za britanski savez, što je izazvalo otpor iračkih nacionalista i proriječke orijentirane elite. Godine 1941. izbija vojni puč koji na vlast dovodi režim sklon Hitleru. Njemački Luftwaffe šalje svoje bombardere kao podršku novoj vladi, ali Britanci interveniraju, vojnim sredstvima obaraju novi poredak i vraćaju na vlast probritanske snage.

Kralj Fejsal II, odgajan u britanskom duhu, školuje se u elitnoj Harrow školi kod Londona, rame uz rame sa svojim rođakom, kraljem Huseinom od Jordana. Obojica pripadnici hašemitske dinastije, koja je nakon pada Osmanskog Carstva preuzela prijestolja više arapskih država – Sirije, Iraka i Jordana – kao politička nagrada za saradnju s Britancima tokom Prvog svjetskog rata. Njihov predak, šerif Husein od Meke, preuzeo je tada titulu kralja i čak halife, proglasivši arapsku nezavisnost.

Fejsal II postaje punoljetan i formalno preuzima vlast 1953. godine. Tokom njegove kratke vladavine, Irak ostaje saveznik Zapada, a kralj posjećuje i Sjedinjene Američke Države. U pozadini, regentski autoritet njegovog amidže Abd al-Ilaha i utjecaj premijera Nurija al-Saida ostaju dominantni. Irak se 1958. godine povezuje s Jordanom u Arapsku Federaciju, kao protuteža egipatsko-sirijskoj Uniji predvođenoj predsjednikom Gamalom Abdel Naserom.

Međutim, savezništvo sa Zapadom, neuspjeh u ostvarivanju unutrašnjih reformi i prisustvo britanskih savjetnika izazivaju narodni bijes. Mladi kralj Fejsal, premda popularan u očima javnosti, bio je okružen nepopularnim i kompromitiranim figurama.

U svitanje 14. jula 1958. godine, brigada pod komandom pukovnika Abd al-Salama Arifa ulazi u Bagdad, zauzima radio stanicu i objavljuje kraj monarhije. Slobodni oficiri, pokret inspirisan egipatskim modelom vojne revolucije, ruše hašemitsku dinastiju.

Odred šalje trupe u kraljevsku rezidenciju Rihab. Kralju Fejsalu II, prijestolonasljedniku Abd al-Ilahu i članovima kraljevske porodice naređeno je da se pojave u dvorištu. Tamo su postrojeni uz zid i izrešetani mecima iz automatskog oružja. Ubijeni su mladi kralj, njegov amidža, kraljica Nafisa, princeza Abdiya i drugi članovi porodice.

Većina vođa puča navodno nije željela smaknuće Fejsala II, a kasniji izvještaji govore o osjećaju srama zbog tog čina. Međutim, krvavi čin je izvršen. Preživjeli su samo rijetki – princeza Badiya, supruga princa Sherifa Huseina, njihova djeca i engleska dadilja uspjeli su pobjeći uz pomoć lojalnog oficira i skloniti se u ambasadu Saudijske Arabije.

Supruga prijestolonasljednika, Hayam, čudom je preživjela pucnjavu. Ranjena, zamotana u pokrivač i sakrivena među leševe, uspjela se sakriti u susjednoj kući i kasnije pobjeći.

Nuri al-Said, jedan od najomraženijih simbola režima, pokušava pobjeći. Prerušen u ženu, uhvaćen je i ubijen. Njegovo tijelo rulja kasnije iskopava iz groba i spaljuje na ulicama Bagdada, ispred egipatske ambasade. Abd al-Ilah biva osakaćen, obješen pred ministarstvom odbrane.

Bilo je to vrijeme krvave osvete. Novi režim brzo se okreće Sovjetskom Savezu, odbacuje dotadašnje prozapadne saveze i traži nove ideološke i strateške partnere. Uvođenjem republike, raskidaju se sve veze s britanskom monarhijom i Bagdadskim paktom.

Unija s Jordanom biva odmah prekinuta. Predsjednik Egipta, Gamal Abdel Naser, slavi novu vlast, ali romansa arapskog jedinstva brzo blijedi. Irak ulazi u razdoblje nestabilnosti, unutarvojne borbe i političkih ubistava.

Sudbina Fejsala II zapečaćena je kao simbol kraja jedne epohe. Bio je posljednji kralj Iraka, mladić koji je vladao samo pet godina i stradao u zoru velikih promjena. Njegova smrt, brutalna i nepotrebna, ostaće zapamćena kao jedno od najdramatičnijih poglavlja arapskog XX stoljeća – i kao podsjetnik koliko brzo monarhije mogu pasti kada izgube kontakt s narodom, povijesnim kontekstom i vlastitim korijenima.

Danas hašemitska dinastija vlada još jedino u Jordanu. Sudbina Iraka od tada ispisuje novu historiju – često jednako turbulentnu i krvavu kao i ona koju je zatvorilo krvavo jutro 14. jula 1958. godine