Arthur Conan Doyle, koji je učio od njega, naveo je Bella kao inspiraciju za Sherlocka Holmesa. Nova knjiga opisuje Bellovu karijeru i lekcije koje su oblikovale najpoznatijeg izmišljenog detektiva na svijetu.

Joseph Bell, glavni hirurg u Kraljevskoj bolnici u Edinburgu (Royal Infirmary of Edinburgh), krajem 19. vijeka koristio je pomno posmatranje i dedukciju kako bi postavljao dijagnoze pacijentima i pomagao policijskim istragama.

Arthur Conan Doyle, koji je učio od njega, naveo je Bella kao inspiraciju za Sherlocka Holmesa. Nova knjiga opisuje Bellovu karijeru i lekcije koje su oblikovale najpoznatijeg izmišljenog detektiva na svijetu.

Edinburg, glavni grad Škotske, nalazi se u sjevernom dijelu Ujedinjenog Kraljevstva. Kraljevska bolnica je najstarija bolnica u tom gradu.

Jednog zimskog jutra 1878. godine, Bell se zaputio u bolnicu kočijom kroz Stari grad, historijsko jezgro Edinburga, gdje su dimnjaci ispuštali dim od uglja, a kuće se uzdizale deset ili više spratova u visinu.

Predavao je u bolničkom amfiteatru – prostoru koji je s jedne strane bio otvoren, dok su ga s druge strane okruživale polukružne tribine koje su se uzdizale prema velikom krovnom prozoru. U središtu prostorije nalazio se drveni operacijski sto. Studenti medicine ispunjavali su tribine, a kada bi Bell ušao, u prostoriji bi nastala tišina.

Tokom ovih sesija, dok su dovodili pacijenta, Bell bi sjedio i spajao vrhove prstiju, istovremeno proučavajući odjeću, manire, crte lica i izraze te osobe. Zahvaljujući ovim demonstracijama, postao je čuvena ličnost u medicinskim krugovima.

U jednoj zabilježenoj demonstraciji, Bell je prisutnima rekao da je pacijent služio u puku iz škotskog gorja (Highlands). Objasnio je da njegov nizak rast ukazuje na to da je bio muzičar u vojnom orkestru, a da njegov način hoda odaje svirača gajdi. Pacijent je odgovorio da nikada nije služio u oružanim snagama i da je po zanimanju obućar.

Bell je kasnije opisao taj trenutak kao nešto što ga je „potpuno zateklo”. Uvjeren da je u pravu, naredio je dvojici asistenata da pacijenta skinu do pojasa.

Slovo „D” istetovirano na muškarčevim prsima – oznaka koju je publika prepoznala kao sramotnu – otkrivalo je da je riječ o vojnom dezerteru. Bell je rekao da je time postao jasan razlog pacijentovog izbjegavanja vojne službe. Nije sačuvan nikakav zapis o tome šta se s tim čovjekom kasnije dogodilo.

Još jedna anegdota s Bellovih predavanja tiče se pacijenta koji je šepao. Jedan mladi ljekar zaključio je da čovjek boluje od bolesti zgloba kuka. Bell se nije složio, ukazujući na proreze napravljene nožem na onim dijelovima obuće gdje je pritisak na stopalo bio najveći – što je bio znak prisustva žuljeva.

Bell je potom izjavio da je pravo stanje pacijenta hronični alkoholizam, navodeći kao dokaze njegov crveni nos, natečeno lice, zakrvavljene oči, drhtave ruke i trzanje mišića lica. Studentima je objasnio da takvi zaključci zahtijevaju konkretnu potvrdu, koja se i pojavila u vidu grlića boce viskija što je virio iz desnog džepa pacijentovog kaputa.

Conan Doyle je 1878. godine na Univerzitetu u Edinburghu počeo studirati pod Bellovim vodstvom, sjedeći u prvim redovima među slušaocima. Holmes se prvi put pojavio u štampi krajem 1887. godine, a Conan Doyle je kasnije napisao još 59 priča o tom liku. U novinskim intervjuima i pismima, Conan Doyle je naveo Bella kao inspiraciju za lik Holmesa.

Holmes je krajem 19. i početkom 20. vijeka bio toliko popularan da su mnogi vjerovali kako je riječ o stvarnoj osobi. Taj lik je prikazan na filmu i televiziji više od 250 puta, čime je ušao u Guinnessovu knjigu rekorda kao književni lik (ljudskog porijekla) koji je najčešće prikazivan u historiji. Njegov lik – s lovačkom kapom, ogrtačem od tvida, lulom i povećalom – prepoznatljiv je čak i onima koji nisu čitali te priče.

Bellova karijera nije bila ograničena samo na bolnicu. Pomagao je škotskoj policiji u brojnim krivičnim istragama i dao doprinos razvoju forenzičkih nauka. Njegova uloga u tim istragama daleko je manje poznata od njegove povezanosti s Holmesom.