Moram reći da vam zavidim jer vam je Allah podario jednu od najčasnijih uloga, da napišete historiju bosanskog naroda, nas Bošnjaka-muslimana. I zato vas molim: ustrajte u borbi – na Šehovićevo dženazi rekao je hafiz Ismet ef. Spahić, kojem su srpski zločinci nepunu godinu ranije ubili tri kćeri i unuku dok su stajale u redu za vodu.

Prije 32 godine, na današnji dan, poginuo je Enver Šehović, komandant 1. viteške motorizovane brigade Armije Republike Bosne i Hercegovine i jedan od najistaknutijih heroja odbrane Sarajeva tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu. Njegova pogibija 27. jula 1993. na Golom brdu ostavila je dubok trag u ratnom Sarajevu i zauvijek upisala njegovo ime u kolektivnu memoriju bošnjačkog naroda i svih drugih bosanskohercegovačkih domoljuba.

Rođen 1967. godine u selu Bujakovina kod Foče, Enver Šehović bio je školovani oficir – diplomac vojnih akademija u Beogradu i Sarajevu. U vrijeme početka agresije imao je samo 25 godina, ali je pokazao vojno znanje, ličnu hrabrost i liderske sposobnosti koje su ga brzo uzdigle do komandnih pozicija. Ubrzo je postao ključna figura u nastanku i razvoju novosarajevskih brigada, koje će kasnije evoluirati u legendarnu Prvu vitešku motorizovanu brigadu.

Jedan od njegovih prvih ratnih zadataka bio je blokada kasarne „Maršal Tito“, gdje je i sam bio zaposlen kao vojno lice. Već 16. maja 1992. komandovao je velešićkim odredom u čuvenoj Pofalićkoj bici, jednoj od prvih velikih pobjeda Teritorijalne odbrane u Sarajevu, kojom je spriječeno presijecanje grada. U toj borbi upoznao je i drugog velikog heroja – Safeta Zajku – s kojim je kasnije dijelio borbeni i ljudski put.

Šehović je predvodio i operaciju oslobađanja kote Orlić na brdu Žuč, što je bio početak povratka strateške nadmoći nad Sarajevom. Poznat po tome da je komandovao iz prve linije, često bi bio uz topovske posade, dijeleći s vojnicima opasnost i svakodnevicu rovovske borbe. Uprkos mladosti, bio je prirodni autoritet – cijenjen i poštovan među saborcima i starješinama.

Za izuzetne zasluge i pokazano junaštvo, 15. decembra 1992. godine odlikovan je ratnim priznanjem „Zlatni ljiljan“. Poginuo je nepunih godinu dana kasnije, komandujući jedinicama na Golom brdu. Istog dana stradali su i saborci Zahir i Esad Panjeta. Samo 40 dana ranije poginuo je i njegov prijatelj, komandant Druge viteške brigade Safet Zajko.

Posthumno je 1994. godine odlikovan Ordenom heroja odbrambeno-oslobodilačkog rata, a 1996. unaprijeđen u čin brigadira Armije RBiH. Ukopan je u haremu Alipašine džamije, gdje je sahranjen i heroj Safet Zajko.

Dženazu mu je klanjao tadašnji naibu-reis hafiz Mustafa ef. Spahić, koji je obraćajući se Enverovim saborcima rekao: “Moram reći da vam zavidim – Allah vam je podario jednu od najčasnijih uloga, da napišete historiju bosanskog naroda, nas Bošnjaka-muslimana. I zato vas molim, ustrajte u borbi.”

Iza Envera Šehovića ostale su supruga Zineta i kćerka Dalila, ali i neizbrisiv trag u historiji naroda koji je branio. Pored Šehovića i Zajke, Ordenom heroja odbrambeno-.oslobodilačkog rata posthumno su odlikovani: Hajrudin Mešić, Mehdin Hodžić, Midhat Hujdur, Safet Hadžić, Izet Nanić, Adil Bešić i Nesib Malkić.