Samo godinu dana ranije, u aprilu 1999, ubijen je novinar Slavko Ćuruvija, kritičar režima i simbol slobodnog novinarstva. Vuk Drašković, lider opozicione SPO, preživio je dva atentata – u Budvi 1999. i na Ibarskoj magistrali 2000. – oba izvedena u režiji državne bezbjednosti i paradržavnih struktura.
Ubistvo Ivana Stambolića, nekadašnjeg predsjednika Predsjedništva Srbije i političkog mentora Slobodana Miloševića, dobro ilustrira savremenu historiju Srbije. Njegova otmica i likvidacija uoči izbora 2000. godine nisu bile samo lični obračun, već i primjer metode kojom je Miloševićeva vlast učvršćivala autoritarni režim – eliminacijom političkih protivnika i kontrolom društva strahom.
Ivan Stambolić, rođen 1936. godine, bio je tipični predstavnik jugoslavenske komunističke generacije. Kao direktor „Tehnogasa“ zaposlio je mladog Slobodana Miloševića i otvorio mu vrata političkog uspona. Upravo zahvaljujući Stambolićevoj podršci, Milošević je 1986. postao predsjednik CK SK Srbije.
No, nakon govora na Kosovu Polju 1987, Milošević se od partijskog birokrate transformirao u nacionalističkog vođu, što je dovelo do sukoba s liberalnim krilom i na kraju i sa samim Stambolićem. Na Osmoj sjednici SK Srbije, Milošević je javno ponizio svog dotadašnjeg zaštitnika, označivši njegov politički kraj i početak nacionalističkog zaokreta Srbije.
Srbija je pod vođstvom Slobodana Miloševića započela oružane agresije na Sloveniju, Hrvatsku I Bosnu i Hercegovinu, a pred Međunarodni sudom osuđena je što nije spriječila genocide u Srebrenici u julu 1995. godine.
Dana 25. augusta 2000. godine, svega mjesec dana prije izbora na kojima se spekuliralo da bi mogao biti kandidiran protiv Miloševića, Stambolić je otet dok je džogirao na Košutnjaku. Pripadnici Jedinice za specijalne operacije (JSO), pod komandom Milorada Ulemeka Legije, odvezli su ga na Frušku goru i tamo ubili. Njegovi posmrtni ostaci pronađeni su tri godine kasnije.
Stambolićeva likvidacija uklapa se u širi obrazac brutalnog obračuna sa svima koji su mogli ugroziti Miloševićevu vlast. Samo godinu dana ranije, u aprilu 1999, ubijen je novinar Slavko Ćuruvija, kritičar režima i simbol slobodnog novinarstva. Vuk Drašković, lider opozicione SPO, preživio je dva atentata – u Budvi 1999. i na Ibarskoj magistrali 2000. – oba izvedena u režiji državne bezbjednosti i paradržavnih struktura.
Takva serija atentata i prijetnji jasno pokazuje da je Miloševićeva vlast počivala na nasilju I zastrašivanju, već na golom nasilju i zastrašivanju. Stambolić, Ćuruvija i Drašković predstavljaju različite profile protivnika režima – bivšeg partijskog autoriteta, nezavisnog novinara i opozicionog političara – a zajedničko im je to što su svi postali mete državne represije.
Ali likvidacije mu nisu pomogle jer je pao s vlasti već 5. oktobra 2000. godine, tokom masovnih građanskih protesta koji su uslijedili nakon predsjedničkih izbora održanih u septembru, na kojima je opozicioni kandidat Vojislav Koštunica osvojio većinu glasova.
Nova vlast je “balkanskog kasapina” izručila Haškom tribunalu, u čijem je zatvoru Milošević umro 2006. godine.
