Šest godina poslije, zastava i grb s ljiljanima zamijenjeni su sadašnji grbom i zastavom Bosne i Hercegovine. Grb je proglašen 20. maja 1998, a zasnovan je na zastavi Bosne i Hercegovine. Ali ljiljan je i dalje ostao ukorijenjen kao alternativni državni simbol te kao svojevrsni nacionalni simbol Bošnjaka.
Maj je mjesec koji označava i početak i kraj ljiljana kao državnog obilježja Bosne i Hercegovine. Na današnji dan, 22. maja 1992. godine, zvanično je predstavljena zastava Republike Bosne i Hercegovine ispred zgrade Ujedinjenih nacija u New Yorku. Zastava koja je usvojena 4. maja 1992. godine, zasnivala se na zastavi srednjovjekovne Bosne i bosanske dinastije Kotromanić.
Tog dana Bosna i Hercegovina je postala članicom Ujedinjenih naroda. (Rezolucija 757), čime je, kao sukcesor SFRJ, postala ugovorna strana svih konvencija i sporazuma koje je ratificirala SFRJ. U radu Ujedinjenih naroda BiH sudjeluje preko stalnih predstavništava u New Yorku, Ženevi, Beču, kao i pri UNESCO-u u Parizu.
Šest godina poslije, zastava i grb s ljiljanima zamijenjeni su sadašnji grbom i zastavom Bosne i Hercegovine. Grb je proglašen 20. maja 1998, a zasnovan je na zastavi Bosne i Hercegovine.
Ali ljiljan je i dalje ostao ukorijenjen kao alternativni državni simbol te kao svojevrsni nacionalni simbol Bošnjaka.
Razlog tome jeste vjerovatno i jako duga povijest ljiljana kao simbola Bosne. Ukupna poznata arheološka građa koja se odnosi na prošlost Bosne i Hercegovine pokazuje da je ljiljan bio poznat starosjediocima nekoliko hiljada godina.
“Mnogi se pitaju otkud ljiljan i zašto su ga Bošnjaci prihvatili, otkud na našim obilježjima iz srednjeg vijeka i iz 1992. godine. Razlog je što se ovdje ljiljan upotrebljavao prije 2.300 godina. Arheolozi su na Ilidži pronašli jednu posudu ukrašenu znakom ljiljana, ona je u Muzeju grada Sarajeva, to je najstariji arheološki dokaz na kojem se nalazi znak ljiljana pronađen u Bosni i Hercegovini”, kaže historičar profesor Enver Imamović.
Mnogi spomenici, mnoga pisana građa koja se odnosi na srednjovjekovnu Bosnu pokazuje da je znak ljiljana toliko bio prisutan kod srednjovjekovnih Bošnjana da se s pravom smatra državnim i narodnim obilježjem Bosne. U srednjem vijeku spomenička građa pokazuje da u sva obilježja srednjovjekovne države, počev od banovine do kraljevstva, koje je završilo svoje postojanje 1463. godine, sadržavala ljiljan kao osnovno obilježje. To pokazuje sačuvana zastava srednjovjekovne Bosne s bijelom bojom, šest ljiljana i pregradom, onakvom kakva je bila prihvaćena 1992. godine, a i grb srednjovjekovne države imao je isto obilježje. To pokazuje i novac koji su kovali naši banovi i kraljevi. Najpoznatiji je čuveni zlatnik kralja Tvrtka iskovan 1377. godine prilikom njegovog krunisanja za kralja. Taj zlatnik ostao je poznat u svijetu jer je sačuvan samo jedan njegov primjerak pronađen prije Drugog svjetskog rata. Na licu tog novca je grb sa šest ljiljana, oko grba je natpis na latinskom “Bože naš spas”, a na naličju je popreti lav, simbol snage.
Brojni drugi spomenici sadrže ljiljan kao simbol. Na stotine stećaka uklesan je ljiljan. Na srednjovjekovnim knjigama, na iluminacijama je znak ljiljana. Zanimljivo je pismo pape Grgura, u vrijeme bana Kulina, kada su vođeni križarski ratovi protiv heretika, a Bošnjani bili označeni kao heretici, u kojem on piše jednom velikašu, koji je živio na prostoru oko današnje Banje Luke: “Bošnjani vole da se iskazuju i poistovjećuju s ljiljanom, a oni su trnje, a samo si ti luč kršćanstva u Bosni.”
Nakon 1463. godine, kada su Osmanlije osvojile Bosnu, narod nije zaboravio svoj znak, i dan-danas u našim avlijama naše majke, nane, sestre uzgajaju ljiljan ili zambak.
Kada se počela raspadati bivša Jugoslavija 1991. godine u Skupštini tadašnje SR Bosne i Hercegovine, postavljeno je pitanje kakva obilježja uzeti. Posao je povjeren radnoj grupi koju su čini uposlenici Zemaljskog muzeja i Univerziteta u Sarajevu. Tada je radna grupa napisala elaborat u kojem je navedeno da se treba vratiti srednjovjekovnim obilježjima, što je Skupština i prihvatila. No, počela je Agresija na Bosnu i Hercegovinu i posao je ostao nedovršen. Kada se radna grupa raspala, mnogi njeni članovi napustili su Sarajevo i Bosnu i Hercegovinu. Ipak, posao su dovršili Enver Imamović i Zvonimir Bebek, koji je tehnički realizirao ideje profesora Imamovića. Ljiljani su se na kraju 22. maja 1992. godine ponosno zavihorili na East Riveru u New Yorku, ali i na ramenima i kapama boraca, kao i na svim službenim dokumentima Republike Bosne i Hercegovine.
Ljiljani su sve ovo vrijeme bili tu s nama, nekada smo ih primjećivali više, nekada manje, ali kada god su neke manifestacije – od svatova, preko utakmica, do protesta – uvijek se izvuku zastave s ljiljanima i podignu visoko.
Mnogi su bili iznenađeni, a neki i razočarani, 1992. godine kada je podignuta naša zastava s ljiljanima jer su očekivali da će “muslimani” na zastavu staviti mjesec i zvijezdu. Ali na našoj zastavi zavihorio se cvijet.
