A u historiji monoteističkih vjera, koje su potekle s istog izvora, migracije čine značajan segment ukupnog svjetonazora, kao nešto što je sudbinski vezano za navedena naukovanja. A kada su se svojevremeno Slaveni upustili u avanturu naseljavanja novih ogromnih područja evropskoga kontinenta, taj se period kod nas obično naziva seobom, iako je i to ustvari bila migracija koja je faktički trajala nekoliko stoljeća
Razvoj ljudske civilizacije obilježen je kretanjem, seobom, nekom vrstom hidžre, koja je paradigma inicijacije unutrašnjih i vanjskih procesa promjena u ljudskoj zajednici. Migracija ili hidžra u islamskom svjetonazoru ima izuzetan značaj jer podrazumijeva kretanje i iseljavanje radi ispunjenja određenih oblika zavjeta i realizacije nekih ideala i principa. Zanimljivo je da u muslimanskom poimanju hidžre najviši stepen ovog poduhvata predstavlja emigracija, seljenje, odlazak iz svega lošeg, ličnog ili zajedničkog tipa.
Tu svakako treba razlikovati specificirano i općenito značenje hidžre, pa kada se piše malim slovom, podrazumijeva bilo koju vrste seljenja, seobe, dok se pod Hidžrom, koja se piše velikim slovom, podrazumijeva seoba Božijeg poslanika Muhammeda, a. s., i njegovih ashaba iz Mekke u Medinu 622. godine, zbog čega je ovaj događaj okarakteriziran kao jedan od najvažnijih u historiji islama, i na osnovu kojega je kasnije, u vrijeme hazreti Omera, u islamskoj kulturi i civilizaciji uvedeno računanje vremena u formi hidžretskoga kalendara.
A u historiji monoteističkih vjera, koje su potekle s istog izvora, migracije čine značajan segment ukupnog svjetonazora, kao nešto što je sudbinski vezano za navedena naukovanja. A kada su se svojevremeno Slaveni upustili u avanturu naseljavanja novih ogromnih područja evropskoga kontinenta, taj se period kod nas obično naziva seobom, iako je i to ustvari bila migracija koja je faktički trajala nekoliko stoljeća.
Moderne migracije utjecale su na formiranje dvaju tipova ljudi koji su obuhvaćeni ovom pojavom. Jedan je emigrant, tj. iseljenik, onaj ko se pokreće iz svoje tačke i seli se, teži ka nekoj drugoj. S druge strane, kada taj emigrant dođe na obećanu lokaciju, zamišljenu i planiranu tačku prosperiteta, i kad se u njoj nađe i useli se, to je znak da je riječ o imigrantu, osobi koja se nastanila na nekom novom području.
Općeniti naziv za osobu koja migrira jeste migrant, koji je u toku migracije, iako je u početnoj tački migrant već emigrant, a hoće li biti imigrant, to se ne zna u datom trenutku.
Da bi migracija bila to što jeste, moraju se ispuniti makar dva šarta: migrant se obično seli u novu kulturno-jezičku i geografsku maticu, i drugo, migracije se dešavaju grupno, u velikim skupinama, u određenim vremenskim sekvencama. Ah, puste migracije!
Alen Kalajdžija diplomirao je 2002. godine na Odsjeku za bosanski, hrvatski i srpski jezik i književnost naroda Bosne i Hercegovine Filozofskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu, gdje je magistrirao 2007, a doktorirao 2012. godine. Predavao je kratko u osnovnoj i srednjoj školi, a imao je više angažmana u nastavi bosanskog jezika na univerzitetima u Bosni i Hercegovini i inostranstvu. Objavio je četiri naučne monografije iz oblasti lingvističke bosnistike te zbirku kratkih priča. Uz više od 80 naučnih i stručnih radova te petnaestak kulturalnih kolumni objavio je približno 300 naučnopopularnih pojedinačno koncipiranih jezičkih savjeta o bosanskom jeziku. Na mjestu direktora Instituta za jezik Univerziteta u Sarajevu proveo je dva mandata (2013–2021). Trenutno u Institutu ima izbor u zvanje naučnog savjetnika.
