Jevrejska opština Sarajevo primorana je tražiti milostinju po svijetu kako bi spasila krov Aškenaske sinagoge, dok kantonalni budžet sufinansira opremu za etablirane milionere i ekskluzivne restorane. Politička kratkovidnost koja direktno ide na ruku onima koji ovom gradu ne misle dobro

Već godinama, sa sigurnog odstojanja i uz pomno proračunatu političku drskost, pojedini akteri i diplomatski mešetari, poput Amira Gross Kabirija ili nerezidentne izraelske ambasadorice za Bosnu i Hercegovinu, ne propuštaju priliku da Sarajevo i njegovu vlast okarakteriziraju najtežim mogućim kvalifikacijama. Za njih je glavni grad Bosne i Hercegovine milje naklonjen Hezbolahu, leglo „radikalizma“, te nepresušan izvor „savremenog antisemitizma“. Te provokacije, utemeljene na bezobzirnom izvrtanju činjenica i političkom lešinarstvu, imaju samo jedan cilj: međunarodno izolirati i diskreditirati Sarajevo, te od grada koji je stoljećima bio utočište i dom jevrejskog naroda napraviti mračnu tačku na mapi Evrope.

Dok se takve opasne i maliciozne etikete sistematski plasiraju u javni prostor, čovjek bi od odgovorne, politički pismene i vizionarske vlasti očekivao strategiju. Očekivao bi jednostavan, civilizacijski i politički mat-potez: potez koji bi jednom zauvijek začepio usta onima koji Sarajevo žele prikazati kao mrziteljsko okruženje. A odgovor je bio pred nosom, jednostavniji i časniji od bilo kakve skupo plaćene PR kampanje ili jalovog saopćenja za javnost.

Jevrejska opština Sarajevo objavila je dramatičan, potresan apel upućen domaćim i međunarodnim institucijama, ambasadama i fondacijama. Aškenaska sinagoga, izgrađena 1902. godine, jedina aktivna sinagoga u Bosni i Hercegovini i unikatni spomenik arhitektonske i kulturne baštine, nalazi se u kritičnom stanju. Njen historijski bakarni krov je dotrajao. Voda prodire u unutrašnjost objekta, direktno prijeteći da uništi stogodišnji autentični enterijer, vjerske artefakte i neprocjenjivu arhivsku građu.

Za hitnu sanaciju krova, prvu, najosnovniju fazu spasa ove građevine, potrebno je 250.000 eura (oko 500.000 KM). Jevrejska zajednica, koja je zbog decenijskog odbijanja države da donese Zakon o restituciji lišena vlastite historijske imovine i prihoda, taj novac jednostavno nema. Federalno ministarstvo kulture i sporta udijelilo je skromnih 30.000 eura. Ostatak? Ostatak je prepušten milostinji donatora, dobrim ljudima i apelima širom svijeta.

I u istim tim danima, dok historijski simbol sarajevskih Jevreja doslovno truhne, objavljena je lista poticaja Ministarstva privrede Kantona Sarajevo razvoju male privrede, “tehnološke modernizacije” i uvođenje standarda. Iznos? Više od dva miliona konvertibilnih maraka (tačnije 2.091.125,73 KM) narodnog novca.

Kome ide taj novac? Da li ide u stvaranje novih, naprednih industrija, u razvoj visoke tehnologije ili spasa ugrožene kulturne baštine? Ne. Kantonalna vlast odlučila je da je prioriteta dostojno sufinansiranje tehnološkog razvoja ekskluzivnih restorana, privatnih stomatoloških ordinacija, poliklinika i ugostiteljskih objekata. Na spisku dobitnika osvanuo je i elitni restoran  dok su maksimalne iznose od po 50.000 KM grabile privatne firme, klinike i etablirani građevinski giganti čiji su vlasnici već godinama milioneri.

Postavimo stvari tamo gdje im je mjesto, bez uvijanja i političke korektnosti.

Vlast Kantona Sarajevo imala je priliku da jednim jedinim budžetskim potezom, izdvajanjem pola miliona maraka iz kantonalnih sredstava, potpuno preuzme na sebe obnovu krova Aškenaske sinagoge. Mogla je ponosno, pred licem cijelog svijeta, finansirati obnovu jedinog aktivnog hrama naroda koji je utkao svoju dušu u Sarajevo. Mogla je pokazati da Sarajevo ne brani svoj identitet praznim frazama, nego konkretnim, višemilionskim poštovanjem prema svojoj historiji i komšijama. Mogla je, konačno, raznim kabirijima izbiti iz ruku svaki argument, pokazujući da je sarajevska vlast čuvar jevrejskog naslijeđa onda kada je najteže.

Umjesto toga, sarajevske vlastodršce vodio je provincijalni trgovački instinkt. Radije su izabrali da javnim sredstvima dokapitaliziraju kuhinje i sale privatnih ugostitelja i privatnih zdravstvenih biznisa, dok se Jevrejska opština primorana ponizno obraćati ambasadorima i fondacijama kako bi skrpila novac za bakarni lim. Poruka je jasna: vlast nema ni viziju, ni osjećaj za historijsku odgovornost, a ponajmanje svijest o tome kako se u međunarodnoj politici brani obraz vlastitog grada.

Provokatori i zlonamjerni politički operativci nastaviće da trube o “radikalnom Sarajevu”. Svaki put kada ispale novu otrovnu strelicu, ne treba se čuditi ako im neko sa zapada povjeruje jer kako objasniti strancu da u gradu u kojem prokišnjava jedina sinagoga, vlast istovremeno poklanja stotine hiljada maraka vlasnicima luksuznih restorana i privatnih klinika?

U konačnici, obnova sinagoge je prije svega elementarna civilizacijska dužnost i moralna obaveza grada prema vlastitoj historiji i zajednici koja je grad gradila i s njim preživljavala najteža vremena. Očuvati njen autentični krov i unutrašnjost znači očuvati sam identitet Sarajeva, bez obzira na to šta o njemu mislili zlonamjerni prolaznici. Aškenaska sinagoga nije bilo kakva zgrada. Izgrađena u pseudo-mavarskom stilu, ona je već duže od jednog stoljeća živi spomenik, danas jedina aktivna sinagoga u Bosni i Hercegovini i neoborivi svjedok sarajevskog multietničkog duha.

Stoga sarajevska vlast nije samo proćerdala budžetske novce. Ona je, svojom sramotnom kratkovidnošću i pogrešnim prioritetima, dala najjače oružje u ruke onima koji ovom gradu ne misle dobro. I za to ne postoji nikakvo opravdanje.