Manifestacija je prilika da se javnost podsjeti na lik i djelo Zaima Muzaferije, ali i na upornost orgnanizatora da građanima Visokog i drugima podari manifestaciju vrhunskog i izbalansiranog teatarskog, filmskog i likovnog sadržaja.
Izložbom grafika Mirsada Konstantinovića “lskorak u mjestu”, večeras će u Galeriji „Likum 76“ u Visokom biti zvanično otvorena manifestacija kulture 22. Dani Zaima Muzaferije 2025., a koju organizira Udruženje ‘Ars tragovi’.
Manifestacija je prilika da se javnost podsjeti na lik i djelo Zaima Muzaferije, ali i na upornost orgnanizatora da građanima Visokog i drugima podari manifestaciju vrhunskog i izbalansiranog teatarskog, filmskog i likovnog sadržaja.
Kako je najavljeno, uz promociju kataloga, o životu, radu i izloženim djelima Mirsada Konstantinovića će govoriti njegova saradnica Amela Hadžimejlić, profesorica na ALU Sarajevo.
Manifestacija je već počela današnjom predstavom “Lakonoga u čarobnoj šumi” za djecu iz osnovnih škola iz Visokog.
Pored toga, bit će upriličena premijera predstave “Family” Teatra TOTAL iz Visokog, kojeg je utemeljio Zaim Muzaferija 1952. godine.
Bit će postavljena i izložba slika i instalacija figura sa žicom Alena Džinde, akademskog umjetnika iz Visokog.
Zaim Muzaferija umro je 5. novembra 2003. godineu krugu svoje porodice u Visokom. Od tada se redovno održava manifestacija “Dani Zaima Muzaferije”.
Inače, Zaim Muzaferija je rođen u Visokom 9. marta 1923. godine. Bio je filmski, televizijski i teatarski glumac, ali je penziju stekao kao profesor njemačkog i francuskog jezika. Glumom se bavio amaterski.
Počeci glumačkog rada Zaima Muzaferije sežu još u gimnazijske dane kada je radio kao “šaptač˝. Kasnije se opredijelio za režiju i režirao oko osamdeset pozorišnih komada u amaterskom pozorištu u rodnom Visokom, a kao epizodista i tumač karakternih uloga, igrao je u preko stotinu filmskih i televizijskih projekata.
Prvu profesionalnu ulogu ostvario je 1961. godine u filmu Veljka Bulajića “Uzavreli grad”. Za tu ulogu nagrađen je specijalnom nagradom na filmskom festivalu u Puli.
Zbog u početku nesigurnog i nedovoljno plaćenog glumačkog posla, Muzaferija je studirao njemački i francuski jezik pa je jedno vrijeme radio kao profesor. Kao profesor njemačkog jezika i otišao je u penziju 1989. godine, a često je isticao da ta profesija nikada nije trpjela zbog glume i kada god bi trebao ići na snimanje ili predstavu, pronalazio je zamjenu kako bi se časovi redovno održavali.
“To je bilo moje glavno zanimanje i moj hljeb. Nije kakav, zna se, prosvjeta nikad nije plaćena prema onome koliko se od nje očekuje da odgaja buduće naše predsjednike i generale. To sam radio uporedo sa filmom, ali ja nikada nisam dozvolio da se zbog mog odsustva iz škole izgubi ma i jedan čas. Uvijek bih našao zamjenu koju bih sam platio. To s ponosom govorim, da nisam izgubio ni jedan čas u čitavom tom periodu od tih dvadesetak godina koliko sam bio profesor”, ispričao je Muzaferija tokom jednog razgovora Nisvetu Džanki koji je tekst objavio u Danima.
Posebno zanimljive glumačke kreacije ostvario je u pozorišnim predstavama na profesionalnim scenama širom Bosne i Hercegovine, kao što su one u tri “Hasanaginice” Alije Isakovića, Mustafe Nadarevića i Nijaza Alispahića, zatim u “Dervišu i smrti” Meše Selimovića – u režiji Nijaza Alispahića, te u “Hamdibegu” Harisa Silajdžića i “Šehidu” Zilhada Ključanina.
60 godina umjetničkog rada obilježio je nastupajući u pozorišnoj predstavi svog sina Jesenka Muzaferije “1001 bošnjački dan”.
Osim glumom Muzaferija se bavio i pisanjem poezije. Tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu pisao je dnevnik i poeme o ratu koje je recitovao širom svijeta, u Londonu, Milanu, Amsterdamu, Nürnbergu, te istovremeno pomagao na razne načine borcima ARBiH u i oko Visokog.
