Rejhan Demirdžić rođen je 2. januara 1927. godine u Sarajevu. Njegov glas i osmijeh pamte se i danas a njegovo ime nosi jedna ulica na sarajevskoj Dobrinji
“Umjetnik mora dio sebe pokloniti svom pozivu – dio svog privatnog života i emocija. Za sebe mogu slobodno reći da sam pola svog života, svoje ličnosti, individualnosti, poklonio teatru. Zbog toga mi nikad nije bilo žao i, kad bih bio u prilici da opet biram, izabrao bih glumu”, govorio je svojevremeno Rejhan Demirdžić. Njegove riječi nisu bile samo lična ispovijest, već i programsko opredjeljenje jednog od najznačajnijih glumaca koje je Bosna i Hercegovina ikada imala.
Rođen drugog januara 1927. u Sarajevu, Demirdžić je od malih nogu maštao o sceni. Pozorište mu je bilo svetinja kojoj se približavao kroz prozore i podrume, samo da bi upio svaku riječ i pokret sa dasaka koje život znače. Uprkos protivljenju šire porodice, oslonio se na riječi majke koja mu je savjetovala da “ide za onim što ga vuče”. Tako je još tokom rata, 1943. godine, ostvario prvu ulogu u predstavi Lako je muškarcima u režiji Lidije Mansvjetove.
Nakon Drugog svjetskog rata, Demirdžić odlazi iz Sarajeva i glumačko iskustvo gradi u Šapcu, Titovom Užicu, Nišu i Beogradu. No nostalgija i vezanost za rodni grad vratili su ga u Sarajevo, gdje je, zahvaljujući Vasi Kosiću, postao član Narodnog pozorišta. Bio je to povratak koji je obilježio ne samo njegovu karijeru, već i sarajevski kulturni život.
Njegov repertoar bio je izuzetno bogat – od Sofoklovog Cara Edipa, Gogoljevih Mrtvih duša i Molijerovih Učenih žena, do Shakespeareove Bogojavljenske noći i Čehovljevog Ivanova. Svaka uloga otkrivala je novu dimenziju njegovog talenta, a publika je u njemu prepoznavala umjetnika koji je istovremeno zabavljao i obrazovao.
Za doprinos scenskoj umjetnosti nagrađen je Šestoaprilskom nagradom grada Sarajeva, a 1970-ih i Dvadesetsedmojulskom nagradom SRBiH. Njegove interpretacije postale su sinonim za transformaciju i duboku karakterizaciju, a Demirdžić je ostao upamćen kao glumac koji je svoje uloge gradio i iz sopstvene bošnjačke tradicije – iz govora, gesti i kulture ponašanja.
Pored pozorišta, Demirdžić je ostvario zapažene uloge u filmu. Publika ga pamti po ostvarenjima Glineni golub, Diverzanti, Derviš i smrt, Atentat u Sarajevu i Miris dunja. Ipak, najšira popularnost stigla je kroz televizijsku seriju Karađoz, u kojoj je utjelovio Husametin-bega. Serija je bila pravo osvježenje za tadašnju jugoslavensku publiku, jer je vraćala gledaoce u duh orijentalnog Sarajeva, s dozom humora, bajke i satire.
Neizostavna epizoda njegovog opusa bila je i radio-emisija Cik-cak, gdje je zajedno s prijateljem Rudolfom Alvađem stvarao likove Mome i Uzeira. Njihovi dijalozi postali su simbol jedne epohe, a fraza “Nađemo se kod Mome i Uzeira!” ušla je u svakodnevni govor Sarajlija.
Rejhan Demirdžić preminuo je 22. augusta 1988. godine u Sarajevu. Njegov glas I osmijeh pamte se i danas a njegovo ime danas nosi jedna ulica na sarajevskoj Dobrinji.
