U tom napadu, u samo jednom danu, ubijeno je 40 civila iz Aerodromskog naselja. Njihova su tijela kasnije pronađena u masovnoj grobnici u Vlakovu. Više od 500 žena i djece završilo je u zatvoru Kula. Prema izjavama preživjelih, srpske su jedinice likvidirale i Srbe, što su potom prikazivali kao navodne žrtve Armije RBiH.
Tokom oružane agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu jedno veliko sarajevsko naselje, koje je nekada bilo primjer urbanog razvoja, postalo je sinonim za opsadu i ubijanje civila, ali i za izdržljivost, herojski otpor i borbu za slobodu – Dobrinja.
U ranim jutarnjim satima, 17. juna 1992. godine, tačno u 4:00, jedinice Vojske Republike srpske potpomognute snagama JNA počele su masovni, koordinirani napad na sarajevska naselja Dobrinju i Aerodromsko naselje iz pravca Lukavice, Kule i Nedžarića,
Tenkovi, transporteri i pješadija s podrškom iz zraka i uz neprekidno i snažno djelovanje artiljerije napali su Dobrinju I, II, III i IV, kao i kvadrant C-5. Aerodromsko naselje palo je prvo, zatim su srpske snage zauzele Dobrinju IV i dijelove Dobrinje I. U snažnom otporu koji su pružile lokalne odbrambene snage i civili, mnogi su agresori ubijeni, ali je neprijatelj iskoristio svoju tehničku nadmoć i brutalnost da kompenzira gubitke.
U tom napadu, u samo jednom danu, ubijeno je 40 civila iz Aerodromskog naselja. Njihova su tijela kasnije pronađena u masovnoj grobnici u Vlakovu. Više od 500 žena i djece završilo je u zatvoru Kula. Prema izjavama preživjelih, srpske su jedinice likvidirale i Srbe, što su potom prikazivali kao navodne žrtve Armije RBiH.
Dobrinja je pretrpjela četiri velika masakra nad civilima, svi u različitim periodima, ali s jednakim uzrokom – ciljana vatra s položaja Vojske Republike srpske: 1. juna 1993. desio se prvi masakr – dva minobacačka projektila pogodila su fudbalsko igralište tokom utakmice koja se igrala trećeg dana Kurban-bajrama. Ubijeno je između 15 ljudi, a ranjeno 80; 12. jula 1993. počinjen je drugi masakr – granata pada među ljude koji su stajali u redu za vodu u ulici Hakije Turajlića. Ubijeno je 13 civila, a ranjeno 15. Treći masakr dogodio se 18. juna 1995. – granata pada u dvorište škole „Simon Bolivar“ (danas „Skender Kulenović“) gdje su ljudi čekali vodu. Poginulo je 7, ranjeno 12 stanovnika Dobrinje. I 21. juna 1995. – ponovo u redu za vodu, ubijeno je 6, a ranjeno 15 civila.
Jedinstvenost tragedije Dobrinje ogleda se i u tome što su zgrade bile doslovno podijeljene – jedan ulaz pod kontrolom branilaca Sarajeva, drugi pod srpskom okupacijom. Prostor između zgrada Dobrinja IV i V nazvan je „Dobrinjska linija smrti“, jer su civili trčali pod snajperskom vatrom da bi došli do vode, hrane ili samo da obiđu rodbinu.
Jedan od najsvjetlijih simbola otpora bio je Fikret Kereš – Fića, koji je zajedno sa saborcem Zajkom Vatrenjakom uništavao transportere JNA. Prvi uništeni transporter pogodio je Vatrenjak, dok je Fića do ranjavanja uništio 10 transportera i 4 tenka. Na jednom od njih stajala je zastava s natpisom „Arkan“, što je dodatno pojačalo odlučnost branilaca.
Stanovnici Dobrinje već su u maju 1992. godine, 5. maja, doživjeli prvi ozbiljan upad kada su srpske snage pokušale zauzeti Dobrinju 1, 3, 5 i Aerodromsko naselje. Nakon brutalnog upada 17. juna i višednevnih napada, 21. juni bio je presudan. Po direktivi predsjednika Alije Izetbegovića i nakon sastanka sa ratnim komandantom Dobrinje, Ismetom Hadžićem Mutevelijom, specijalne jedinice dolaze u pomoć. U noći između 21. i 22. juna, slomljen je srpski prodor. Naselje je odbranjeno.
Dobrinja je pokazala kako se i bez struje, bez vode, bez oružja – ali sa dostojanstvom – može oduprijeti velikoj sili. Danas ostaje sjećanje – ne samo na žrtve, masakre i opsadu – nego i na ljude koji su se usudili pružiti otpor.
