Masakr djece u Bakarevoj bio je jedan od mnogobrojnih zločina koje je srpska vojska počinila nad civilima tokom opsade Sarajeva, kao dio kampanje teroriziranja građana po naređenju komandanta VRS-a Ratka Mladića i političkog inspiratora opsade Radovana Karadžića, te komandanata Sarajevsko-romanijskog korpusa Stanislava Galića i Dragomira Miloševića.
U 1.425 dana opsade stanovnici Sarajeva svakodnevno su bili ubijani granatama, snajperima i rafalima s okolnih brda. Među mnogim zločinima koji su ostavili trajne ožiljke na kolektivnoj svijesti građana Sarajeva, izdvajaju se masakri u kojima su ginula djeca.
Dana 26. juna 1993. godine u sarajevskom naselju Bistrik, u Bakarevoj ulici, granata ispaljena sa srpskih položaja ubila je sedmero djece: Nihada Ćatić, Velida Muftić, Senad Pliska, Almir Poturić, Sanjin Rustempašić, Sinanudin Šećerović i Belma Zijadić.
Masakr djece u Bakarevoj bio je jedan od mnogobrojnih zločina koje je srpska vojska počinila nad civilima tokom opsade Sarajeva, kao dio kampanje teroriziranja građana po naređenju komandanta VRS-a Ratka Mladića i političkog inspiratora opsade Radovana Karadžića, te komandanata Sarajevsko-romanijskog korpusa Stanislava Galića i Dragomira Miloševića.
Kao i mnogi drugi masakri u Sarajevu, ovaj napad nije bio slučajan. Civili su ciljano gađani na mjestima gdje su pokušavali preživjeti opsadu – u redovima za vodu ili hljeb, na pijacama Napadi poput ovoga u Bakarevoj ulici imali su za cilj sijanje straha, psihološko iscrpljivanje stanovništva i sistematsko uništavanje svakodnevnog života.
Opsada Sarajeva trajala je od 5. aprila 1992. do 29. februara 1996., a u tom periodu ubijeno je više od 11.000 ljudi, uključujući oko 1.600 djece. Grad su srpske snage opkolile sa svih strana, a više od 300.000 ljudi bilo je zarobljeno unutar njegovih granica, bez pristupa hrani, vodi, lijekovima, električnoj energiji i osnovnim sredstvima za život.
Haški tribunal (ICTY) i domaći sudovi u BiH su u godinama nakon rata procesuirali niz komandanata i političkih lidera odgovornih za opsadu Sarajeva. Među njima je i Stanislav Galić, komandant Sarajevsko-romanijskog korpusa VRS-a, koji je osuđen na doživotnu kaznu zatvora za zločine protiv čovječnosti i teroriziranje civilnog stanovništva.
Ipak, većina neposrednih izvršilaca – snajperista i artiljeraca koji su gađali civile – ostala je nekažnjena. Mnogi građani Sarajeva i danas tragaju za pravdom i punim priznanjem istine o onome što se dogodilo.
Masakr u Bakarevoj ulici ostaje trajni podsjetnik na brutalnost opsade Sarajeva i nemilosrdnost vojne kampanje koja je imala za cilj uništenje jednog multietničkog, urbanog društva. To nije bio izoliran incident, već dio šire strategije rata protiv civila.
