Na današnji dan 1992. godine, u uskom pojasu pogranične zone između Bosne i Hercegovine i Srbije, odigrao se jedan od najsurovijih i zločina iz perioda agresije na Bosnu i Hercegovinu

U jutarnjim satima 22. oktobra, iz redovnog linijskog autobusa preduzeća „Raketa“ iz Užica, koji je saobraćao na relaciji Rudo – Priboj, pripadnici srpske paravojne jedinice „Osvetnici“ oteli su, zlostavljali i potom zvjerski ubili šesnaest Bošnjaka, građana tadašnje Savezne Republike Jugoslavije.

Lokalitet Mioče, koji se nalazi na teritoriji opštine Rudo u Bosni i Hercegovini, poslužio je kao zamka. Autobus pun radnika, radnica, učenika i građana koji su svakodnevno putovali na posao u pribojske fabrike, zaustavila je naoružana grupa pod komandom kasnije presuđenog ratnog zločinca Milana Lukića. Dok je autobus prolazio kroz kratku dionicu puta koja je sjekla teritoriju Bosne i Hercegovine, paravojna formacija zaustavila je autobus i legitimirala putnike. Na osnovu imena u ličnim kartama, iz vozila je izvedeno 15 muškaraca i jedna žena. Svi su bili mještani sela Sjeverin, naselja koje se nalazi u opštini Priboj, dakle na teritoriji Srbije.

Nakon nasilnog odvajanja od ostalih putnika, oteti građani ukrcani su u kamion i prebačeni u Višegrad, grad pod kontrolom snaga Vojske Republike Srpske. Njihovo odredište bio je hotel „Vilina Vlas“ u Višegradskoj Banji, objekat koji je tokom rata pretvoren u zloglasni logor i mučilište. Unutar zidina ovog objekta, oteti mještani Sjeverina podvrgnuti su višečasovnom fizičkom i psihičkom zlostavljanju, da bi u kasnim noćnim satima bili odvedeni na obalu rijeke Drine, u blizini sela Sase, gdje su hladnokrvno streljani. Tijela većine žrtava bačena su u Drinu, a decenijama kasnije pronađeni su posmrtni ostaci samo jedne žrtve, Medredina Hodžića, u masovnoj grobnici na jezeru Perućac 2010. godine. Ostale žrtve se i danas zvanično vode kao nestala lica.

Žrtve zločina u Sjeverinu su: Mujo Alihodžić, Mustafa Bajramović, Ramiz Begović, Ramahudin Ćatović, Esad Džihić, Zafer Hadžić, Medredin Hodžić, Mevlida Koldžić, Mehmed Šebo, Sabahudin Džihić, Amel Seferović, Derviš Softić, Mithad Softić, Mevludin Koldžić, Alija Mandal i Sead Pecikoza. Najmlađa žrtva bio je devetnaestogodišnji Sabahudin Džihić, dok je jedina žena među otetima bila Mevlida Koldžić.

Ovaj zločin nosi specifičnu težinu jer ogoljuje strukturu i karakter oružanog sukoba u regiji Sandžaka. Iako se na teritoriji Srbije zvanično nije vođen rat, civilno stanovništvo bošnjačke nacionalnosti u pograničnim općinama poput Priboja bilo je izloženo kontinuiranom pritisku, zastrašivanju, pretresima i otmicama.

Slučaj Sjeverin dokazao je postojanje potpunog rasula pravne države i duboke kolaboracije između zvaničnih organa bezbjednosti tadašnje SR Jugoslavije i grupa koje su operirale na teritoriji Bosne i Hercegovine. Uprkos činjenici da su lokalne vlasti i policijske stanice u Priboju bile obaviještene o otmici neposredno nakon što se dogodila, nikakva pravovremena akcija sprečavanja ili spasavanja otetih građana nije preduzeta.

Predmeta Sjeverin prihvatilo se pravosuđe u Beogradu. Okružni sud u Beogradu donio je 2005. godine pravosnažnu presudu kojom su Milan Lukić i Oliver Krsmanović osuđeni na po 20 godina zatvora u odsustvu, dok je Dragutin Dragićević osuđen na 20 godina, a Đorđe Šević na 15 godina zatvora. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) u Haagu kasnije je osudio Milana Lukića na doživotnu kaznu zatvora za seriju stravičnih zločina počinjenih u Višegradu, uključujući spaljivanje živih civila u Pionirskoj ulici i na Bikavcu.

Međutim, ono što decenijama nakon zločina ostaje otvoreno i bolno pitanje za porodice žrtava jeste odnos države Srbije prema vlastitim građanima koji su ubijeni u ovom napadu. Porodice ubijenih iz Sjeverina godinama su pred sudovima u Srbiji uzaludno pokušavale ostvariti status članova porodica civilnih žrtava rata. Zbog rigoroznih i diskriminatornih zakonskih rješenja, koja su zahtijevala da je pogibija nastupila direktno od strane „neprijateljskih snaga“ i isključivo na teritoriji pod oružanim dejstvima, država Srbija je odbijala formalno priznati ove ljude kao žrtve rata, čime im je uskraćena bilo kakva sistematska odšteta i institucionalna podrška.

Također, sudski postupci za naknadu štete koje su porodice pokrenule protiv države Srbije pravosnažno su odbijeni sa obrazloženjem da je nastupila zastara potraživanja. Ovakav odnos pravosudnih i izvršnih vlasti u Beogradu stvorio je osjećaj sekundarne viktimizacije među preživjelim članovima porodica, koji su iznova suočeni s nepravdom i ignorisanjem. Država je odbijala preuzeti odgovornost za propuste vlastitih sigurnosnih organa koji nisu zaštitili svoje državljane.