Crkva svete Helene u Silleu kod Konye krije neobičan spoj kultura i epoha: turski jezik zapisan grčkim pismom, bizantijsku arhitekturu i tragove osmanske državne brige. Karamanlijski natpisi unutar crkve, među kojima se spominje i sultan Mahmud II, svjedoče o obnovi bogomolje u 19. stoljeću i o složenom odnosu Osmanskog Carstva prema nemuslimanskim svetinjama
Smještena u oblasti Sille kod Konya, Crkva svete Helene zadržala je izuzetan historijski značaj kao jedno od najstarijih kršćanskih bogomolja u Anadoliji. Ova građevina izdvaja se slojevitom prošlošću koja obuhvata razdoblja od ranobizantijskog do osmanskog, karamanlijskim natpisima te upečatljivim ikonografskim elementima.
Posebnu pažnju privlače natpisi unutar crkve ispisani karamanlijskim pismom, turskim jezikom zapisanom grčkim alfabetom. U četvrtom redu jednog od natpisa pojavljuje se ime „Mahmud“, što se odnosi na osmanskog sultana Mahmud II. Historijski izvori bilježe da je upravo Mahmud II 1833. godine poduzeo obnovu Crkve svete Helene, čime je omogućena njena restauracija. Ovaj podatak važan je jer svjedoči o odnosu osmanske države prema nemuslimanskim vjerskim objektima u tom periodu.
Porijeklo Crkve svete Helene seže u rani bizantijski period. Smatra se da je podignuta 327. godine, po nalogu Helene, majke bizantijskog cara Constantine I. U to vrijeme Konya se nalazila na važnoj hodočasničkoj ruti za kršćane, a u regiji je živjela brojna kršćanska zajednica. Upravo su ti faktori utjecali na Heleninu odluku da se na ovom mjestu izgradi crkva. Zbog toga se Crkva svete Helene danas ubraja među najstarije crkvene objekte u Anadoliji.
Ikonografski elementi unutar crkve također su među njenim najupečatljivijim obilježjima. Jedan od prikaza anđela, čije je lice prekriveno, tumači se kao arhanđel Mihailo, figura od izuzetne važnosti u kršćanskoj ikonografiji. U istom prostoru nalazi se i druga predstava Mihaila, ovaj put u liku rimskog vojnika s mačem u ruci. Ove različite ikonografske interpretacije nude vrijedne tragove o vjerskoj simbolici, ali i o političkim porukama vremena u kojem su nastale.
Unutar građevine uočava se i kameni element nalik stolu, identificiran kao oltar, liturgijski predmet korišten tokom crkvenih obreda. Prema dostupnim podacima, oltar je bio u aktivnoj upotrebi naročito tokom 19. stoljeća, pružajući konkretan uvid u tadašnju praksu bogosluženja u ovoj crkvi.
Sa svojim karamanlijskim natpisima, arhitekturom bizantijskog porijekla, tragovima osmanskih intervencija i bogatom ikonografijom, Crkva svete Helene (Aya Elenia) ostaje jedan od rijetkih spomenika koji zorno odražavaju multikulturalnu historiju Konye. Kao važno odredište za historičare, istraživače i posjetioce, ova građevina osvjetljava slojevitu prošlost Anadolije, prostor u kojem su se stoljećima preplitale religije, jezici i civilizacije.
