Na današnji dan 1993. godine srušene su četiri banjalučke džamije: Gazanferija džamija (poznata i kao Gazanfer-begova) u Maloj Čaršiji, Jama džamija (Sofi Mehmed-pašina) i Hadži Begzad džamija u Gornjem Šeheru te Mehdi-begova džamija na Hisetima
Tokom oružane agresije na Bosnu i Hercegovinu od 1992. do 1995. godine izvršeno je sistematsko i plansko uništavanje islamske vjerske i kulturne baštine. U tom periodu, prema podacima Islamske zajednice u BiH, srušeno je ili teško oštećeno više od 1.100 džamija, od ukupno oko 1.400 koje su postojale u zemlji prije rata. Najveći broj njih uništen je na teritorijama koje su bile pod kontrolom Vojske Republike srpske kao dio šire kampanje etničkog čišćenja i brisanja tragova bošnjačke prisutnosti.
Uništavanje džamija u Bosni i Hercegovini nije bilo sporedna posljedica ratnih dejstava, već ciljano i organizirano djelovanje s namjerom da se ukloni svaki simbol islamske tradicije i prisustva Bošnjaka. Džamije su minirane, spaljene i sravnjene sa zemljom u trenucima kada nije bilo vojnih sukoba u njihovoj neposrednoj blizini. U mnogim slučajevima, njihovo rušenje popraćeno je slavljenjem, fotografiranjem i snimanjem, kao oblik psihološkog terora prema preostalom civilnom stanovništvu.
Posebno drastične razmjere uništavanje je poprimilo u istočnoj Bosni, Krajini i Posavini. Gradovi poput Foče, Višegrada, Banje Luke, Zvornika, Prijedora, Bijeljine, Bosanskog Novog, Bratunca i Trebinja ostali su bez svojih džamija. U Foči su srpski zločinci srušili svih 13 džamija, uključujući čuvenu Aladža džamiju, jedno od najljepših djela osmanske arhitekture na Balkanu. U Banjoj Luci je od aprila do septembra 1993. srušeno 16 džamija, među njima i Ferhadija i Arnaudija, koje su bile nacionalni spomenici kulture.
A na današnji dan 1993. godine srušene su četiri banjalučke džamije: Gazanferija džamija (poznata i kao Gazanfer-begova) u Maloj Čaršiji, Jama džamija (Sofi Mehmed-pašina) i Hadži Begzad džamija u Gornjem Šeheru te Mehdi-begova džamija na Hisetima.
Uništavanje džamija predstavlja oblik kulturnog genocida (kulturocida) – napada na identitet jednog naroda ne samo fizičkim protjerivanjem, već i brisanjem njegovih svetih mjesta, simbola i historijskog pamćenja. Uz džamije, spaljivane su i arhive, mektebi, biblioteke, turbeta, nišani, pa čak i mezarja. Brojna vjerska i kulturna dobra koja su bila pod zaštitom države i međunarodnih konvencija su uništena, uprkos pravnoj zabrani takvih djela.
Nakon rata, počela je dugotrajna i zahtjevna obnova uništenih džamija, najčešće zahvaljujući naporima Islamske zajednice, domaćih vjernika i pomoći iz dijaspore i islamskog svijeta. Među obnovljenim simbolima su Ferhadija u Banjoj Luci, Aladža u Foči, Carska džamija u Stocu i druge. Međutim, obnova nije uvijek bila bez prepreka – na mnogim mjestima naišla je na otpor, administrativna opstruiranja pa i napade, kao što je slučaj sa napadom na vjernike tokom polaganja kamena temeljca za Ferhadiju 2001. godine, kada je ubijen Murat Badić, a deseci ljudi povrijeđeni.
Džamije u Bosni i Hercegovini nisu samo vjerski objekti – one su simboli duhovnosti, identiteta i historije jednog naroda. Njihovo rušenje bilo je pokušaj da se izbriše kontinuitet života Bošnjaka na ovom prostoru. Njihova obnova je čin otpora zaboravu i nepravdi, ali i poruka da vjera, identitet i sjećanje ne mogu biti uništeni minama i mržnjom.
Uprkos pretrpljenim razaranjima, bošnjačka zajednica pokazala je izuzetnu odlučnost u obnovi svoje baštine. Džamije koje ponovo uzdižu svoje munare širom Bosne i Hercegovine svjedoče o duhovnoj snazi i civilizacijskom kontinuitetu naroda koji je bio na ivici fizičkog i kulturnog uništenja, ali nije nestao.
