Imala je mirnu ruku i dokazala se kao dobar strijelac iz protuoklopnog oružja. Njena ratna sudbina kulminirala je 28. septembra 1992. godine, kada je teško ranjena tokom borbi kod Trbosilja. Metak se zaustavio svega dva milimetra od kičme. Preživjela je zahvaljujući nizu gotovo nevjerovatnih okolnosti – pravovremenom transportu, dolasku hirurga u Goražde dan ranije i improviziranim uslovima u ratnoj bolnici.

Sabaheta Ćutuk, rođena Mujkanović, imala je 30 godina kada je počela agresija na Republiku Bosnu i Hercegovinu. Dvije godine ranije diplomirala je na Pravnom fakultetu i započela profesionalni put u pravosuđu, nesvjesna da će joj život vrlo brzo skrenuti u sasvim drugom pravcu. Umjesto sudnica i pravnih spisa, pred njom su se našli šuma, rovovi, glad, granate i borba za goli opstanak.

Rođena je u Nemiloj kod Zenice, a rat ju je zatekao u Višegradu, gradu iz kojeg je poticao njen suprug Dževad Demir, diplomirani inžinjer hemije i profesor. Vjenčali su se početkom 1992. godine, u vrijeme kada su se ratni oblaci već jasno nadvijali nad Bosnom i Hercegovinom. Uprkos mogućnosti da napuste Višegrad, odlučili su ostati uz njegovu porodicu, vjerujući da se zlo koje dolazi možda ipak može izbjeći.

Već u aprilu 1992. postalo je jasno da agresija dolazi punom snagom. Nakon dolaska JNA i povratka dijela stanovništva, uslijedila su masovna hapšenja, ubistva i progoni Bošnjaka. Sabaheta i Dževad s porodicom danima su se skrivali po šumama iznad Višegrada, dok su četničke snage s druge strane Drine svakodnevno granatirale položaje na kojima se nalazilo izbjeglo stanovništvo.

U tim mjesecima potpune neizvjesnosti, bez hrane, obuće i osnovnih potrepština, Sabaheta se posebno angažirala na spašavanju civila. Učestvovala je u organiziranju izvlačenja stanovništva prema slobodnim teritorijama iznad Višegrada i prema Međeđi i Goraždu, često izlažući vlastiti život opasnosti. Taj angažman smatra svojim najvećim ratnim doprinosom – spašavanje ljudi u trenutku kada se činilo da je preživljavanje nemoguće.

Krajem jula 1992. godine, tokom četničke ofanzive na sklonjeno stanovništvo, poginuo je njen suprug Dževad. Ubijen je 25. jula, na Sabahetin 30. rođendan. Njegovo tijelo nije odmah pronađeno, a mjesecima je postojala nada da je zarobljen i da je možda živ. Istina je potvrđena tek nakon rata, kada je ekshumiran i dostojno ukopan.

Nakon muževljeve smrti, Sabaheta ostaje sama u ratnom paklu istočne Bosne, s njegovim roditeljima i desetinama izbjeglica koje je trebalo hraniti i zbrinuti. U noćnim silascima u opustošena sela, pod stalnom vatrom, pokušavalo se iznijeti ono malo hrane i stvari koje su ostale. Zastrašivanje paljenjem bošnjačkih kuća bilo je svakodnevica, a povlačenje civila odvijalo se u malim grupama, često glavnom cestom pod neprijateljskom kontrolom.

U ljeto 1992. donesena je odluka o velikom zbjegu prema Međeđi i Goraždu. U koloni dugoj kilometrima, kroz neprijateljsku teritoriju, kretale su se hiljade ljudi. Među njima i Sabaheta, koja je pomagala drugima koliko je mogla, noseći djecu i pružajući podršku iscrpljenima. Taj put, obilježen strahom, tišinom i noćnim hodom, ostao je jedan od najupečatljivijih trenutaka njenog ratnog iskustva.

U Međeđi se priključuje Armiji Republike BiH. Kao jedna od rijetkih žena s visokom stručnom spremom koja je direktno učestvovala u borbama, preuzima odgovorne dužnosti u Prvoj višegradskoj brigadi, kasnije nazvanoj Prva slavna. Vodila je pravne i evidencione poslove, a potom je imenovana za pomoćnicu komandanta brigade za moral, ideološko-političku djelatnost i vjerska pitanja. Kada je trebalo – uzimala je pušku.

Borbe na tom području bile su izuzetno teške. Riječ je o klasičnom gerilskom ratovanju, s malo boraca i velikom teritorijom. Municije, hrane i opreme gotovo da nije bilo, a ono čime su se branili često je bilo zaplijenjeno u borbi. Uprkos tome, izvođene su uspješne akcije, poput onih na Strmicu i Strgačinu, u kojima su zajedno učestvovale Prva višegradska i Prva drinska brigada.

Sabaheta se isticala hrabrošću i preciznošću. Imala je mirnu ruku i dokazala se kao dobar strijelac iz protuoklopnog oružja. Njena ratna sudbina kulminirala je 28. septembra 1992. godine, kada je teško ranjena tokom borbi kod Trbosilja. Metak se zaustavio svega dva milimetra od kičme. Preživjela je zahvaljujući nizu gotovo nevjerovatnih okolnosti – pravovremenom transportu, dolasku hirurga u Goražde dan ranije i improviziranim uslovima u ratnoj bolnici.

Nakon dugog oporavka vratila se jedinici i nastavila borbu. Učestvovala je i u odbrani Goražda tokom velike ofanzive „Zvijezda 94“, jedne od najtežih bitaka u ratu. Tih dana Goražde je bilo na ivici pada, a otpor je pružen uz ogromne ljudske žrtve i nadljudske napore branilaca.

Tokom rata obavljala je i važne pravosudne funkcije – bila je branilac po službenoj dužnosti na vojnim i civilnim sudovima, te sudija za prekršaje u Okrugu Goražde. Ipak, sama ističe da bi voljela da je ljudi prije svega pamte kao borca.

Krajem 1994. godine upoznaje Ramiza Ćutuka, doktora veterine i pomoćnika komandanta za sanitet Prve drinske brigade. I njega je rat obilježio teškim ličnim gubicima. Vjenčali su se nakon rata i zasnovali porodicu.

Sabaheta i Ramiz napuštaju Goražde u januaru 1996. godine i dolaze u Sarajevo. Ona nastavlja rad u pravnoj struci i aktivno se bavi kulturom sjećanja, dok Ramiz gradi akademsku karijeru kao redovni profesor na Veterinarskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu.