Dugo iščekivana serija u produkciji kuće Ay Yapım donosi preciznu rekonstrukciju Istanbula sedamdesetih godina, onakvu kakvu je zamislio nobelovac Orhan Pamuk. Bez holivudske patetike i suvišnih dramaturških intervencija, devet epizoda prati uspon i pad Kemala Basmacıja kroz 2.864 posjete domu svoje siromašne rođake Füsun

Svijet u kojem fetišizacija predmeta postaje jedini dokaz postojanja ljubavi preselio se na ekrane. Devet epizoda serije u produkciji kuće Ay Yapım oživljava univerzum Kemala Basmacıja i njegove Füsun, temeljen na jednom od najznačajnijih romana turskog nobelovca Orhana Pamuka.

Povratak u Istanbul sedamdesetih i osamdesetih godina prošlog vijeka ovdje nije tek nostalgični izlet, već precizna rekonstrukcija bazirana na 4.231 opušku turske marke Samsun. Svaki od njih, s tragom ruža ili bez njega, popušen do filtera ili ugašen na pola, dokumentuje anatomiju jedne fiksacije. Ono što je počelo kao pedantan, gotovo dječije naivan zadatak u romanu, preraslo je u fizički prostor, stvarni muzej u četvrti Çukurcuma koji od 2012. godine čuva 74 vitrine uspomena.

Put do ekrana bio je dug. Pamuk, koji 2026. godine obilježava dvije decenije od dobijanja Nobelove nagrade, godinama je čuvao prava na adaptaciju. Prvobitni ugovori s Hollywoodom raskinuti su onog trenutka kada su producenti pokušali “oskrnaviti” izvornik uvođenjem nepotrebnih dramaturških obrta poput Füsunine trudnoće.

Konačna verzija, pod režiserskom palicom Zeynep Günay, snimana je četiri godine. Iako su poklonici romana strahovali da će duboki, introspektivni narativ biti žrtvovan zarad “kartonske” scenografije, rezultat je dobio odobrenje i samog autora. Serija je u Turskoj već pokrenula novi talas interesovanja za roman iz 2008. godine i posjete muzeju u uskim ulicama Çukurcume.

Radnja prati Kemala, bogatog biznismena zaručenog za Sibel, čiji se život radikalno mijenja nakon susreta s daljom i siromašnom rođakom Füsun, prodavačicom u butiku. Kemalov društveni krug reflektuje tursku elitu tog vremena: evropeiziranu, patrijarhalnu i klasno rigidnu. Iako se deklarišu kao moderni, njihovi običaji ostaju duboko ukorijenjeni u tradiciji, što serija vješto prikazuje kroz scene udvaranja i stroge društvene kodove.

Zanimljivo je da serija ne bježi od eksplicitnosti koja nije uobičajena za standarde turskih “dizija”. Takođe, kroz Füsuninu ambiciju da postane glumica, adaptacija odaje počast Yeşilçamu, zlatnom dobu turske kinematografije, svojevrsnom “Bollywoodu s Bosfora” koji je dominirao od pedesetih do sedamdesetih godina.

Serija vjerno prenosi ambijent Nişantaşıja, četvrti u kojoj je Pamuk odrastao. Tu se nalazi zgrada Merhamet (Milost), koja od skrovišta za tajne susrete postaje depo predmeta koje je Füsun dotakla. Preciznost kojom Kemal broji svoje posjete, 2.864 puta u 409 sedmica, zadržana je kao okosnica priče.

Politički kontekst nije izostavljen; vojni udar iz 1980. godine prisutan je u pozadini, ilustrovan kroz nadrealnu scenu u kojoj se Kemal suočava s vojnicima naoružan kuhinjskim rendetom.

Glavne uloge tumače Eylül Lize Kandemir i Selahattin Paşalı, dok se sam Orhan Pamuk, dosljedan svojoj navici iz romana, pojavljuje u cameo ulogama na samom početku i kraju serije. Vizuelno bogata i lišena suvišne sentimentalnosti, ova adaptacija potvrđuje Pamukovu tezu: kada pronađemo predmet, priča je rođena.

IZVOR: El Pais