Muslimanska narodna organizacija imala je list Musavat, Muslimanska napredna stranka Muslimansku svijest, Socijaldemokratska stranka uređivala je Glas slobode, JMO Pravdu, a stranačko glasilo JMNO-a bio je list Iršad.

U vrijeme kada se začinjala parlamentarna demokratija na Balkanu, Bošnjaci su imali nekoliko političkih stranaka koje su se borile za prevlast u političkom životu Bosne i Hercegovine, prvo u doba austrougarske okupacije, a onda i tokom Kraljevine SHS, sve do uvođenja jednopartijskog komunističkog sistema.

U tom je periodu osnovano nekoliko političkih stranaka, a svaka od njih imala je i svoj stranački list.

Prva bošnjačka politička stranka u BiH pod austrougarskom upravom bila je Muslimanska narodna organizacija, osnovana 3. decembra 1906. godine, a vodio ju je Egzekutivni odbor na čelu sa Ali-begom Firdusom. Glavni cilj MNO bio je da muslimanima omogući vjersku autonomiju, kontrolu nad vakufima (vjerskom imovinom) i školstvom, kao i političku autonomiju unutar države. Stranku su uglavnom podržavali imućni zemljoposjednici, ali su imali podršku većine muslimanskog naroda. Njihov agrarni program nastojao je osloboditi seljake od feudalnih obaveza, da bi postali najamnici ili zakupci zemlje.

MNO je bila prva organizirana građanska politička stranka u Bosni i Hercegovini sa jasnim programom i mrežom odbora na različitim nivoima. Nastala je iz autonomnog pokreta i osnovana u Slavonskom Brodu.

Stranka je imala i svoj list pod nazivom Musavat (“Jedinstvo”). Naslov lista Musavat bio je štampan istovremeno na ćirilici, latinici i turskom jeziku. List je pokrenuo i bio glavni urednik Smail-aga Ćemalović. Izlazio je u periodu od 1906. do 1911. godine — najprije u Mostaru do 1909. godine, a zatim u Sarajevu. List je izlazio jednom sedmično. Od broja 43 iz 1910. godine nosi podnaslov „Organ Muslimanske narodne organizacije“.

Musavat je, posebno nakon početka rada Bosanskohercegovačkog sabora, dosljedno pisao u pravcu zastupanja posebnih muslimanskih vjerskih i društveno-političkih interesa, s ciljem zaštite prava muslimana, kako vjerskih tako i ekonomskih.

Godine 1912. list je nastavio izlaziti pod nazivom Novi musavat, koji se izdvajao po svojoj izrazito vjerskoj i nenacionalnoj orijentaciji, zbog čega je bio kritiziran od strane onih medija koji su podržavali težnje Srba i Južnih Slavena ka oslobođenju i stvaranju zajedničke južnoslavenske države. U okviru svog agrarnog programa, Novi musavat se odlučno protivio obaveznom otkupu čifluka, naglašavajući – kao i prethodno Musavat – da se tu radi o pitanju osnovnog opstanka muslimanskog stanovništva u Bosni.

Dvije godine nakon MNO osnovana je Muslimanska napredna stranka (MNS), od strane grupe nazvane “Napredni muslimani”. Na čelu stranke bio je Ademaga Mešić. Program te stranke bio je sličan programu Muslimanske narodne organizacije, posebno u pogledu vjerskih, obrazovnih i agrarnih pitanja.

Međutim, u MNS-u su vjerovali da će bošnjački narod bolje napredovati ako prihvati austrijsku upravu kao nosioca nove kulture i načina života, umjesto da joj se suprotstavlja. Takođe su među Bošnjacima zagovarali hrvatsku nacionalnu i političku orijentaciju.

I ova je stranka imala svoje službeno glasilo – list Muslimanska svijest. Sve njegove stranice bile su posvećene programu te stranke, koji je obuhvatao različite aspekte života Bošnjaka. Stranka se posebno zalagala za očuvanje bošnjačkog identiteta, vjere, društvenog položaja i imovine.

Prosvjetni dio programa obuhvatao je podizanje obrazovanja za sve slojeve naroda, uključujući razvoj škola na svim nivoima, s posebnim naglaskom na reformu medresa. List se, prema programu Stranke, bavio i agrarnim pitanjima, gospodarstvom, unutrašnjom politikom i socijalnim temama. Glasilo je od početka do kraja štampano u Islamskoj dioničkoj štampariji.

List Muslimanska svijest zastupao je ideju da Bosna i Hercegovina treba biti pripojena Hrvatskoj, smatrajući to rješenjem ustavnog pitanja toga vremena. Istovremeno je zagovarao zaštitu jezika i prava domaćeg stanovništva, posebno muslimana, od utjecaja i dominacije drugih naroda unutar Austro-Ugarske

Glas slobode bio je stranački list Socijaldemokratske stranke Bosne i Hercegovine. Prve četiri godine izlazio je iz štampe Islamske dioničke štamparije, a potom je štampan u još četiri različite štamparije: Hrvatskoj dioničkoj tiskari u Mostaru, Štampariji Bosanske pošte, Štampariji Naroda i Štampariji Daniel A. Kajon. Tokom 1915. i 1916. godine list nije izlazio zbog ratnih okolnosti.

Glas slobode bio je prvi radnički list u Bosni i Hercegovini, koji je promovirao program svoje stranke. Često je bio cenzuriran i zaplijenjivan zbog oštrih članaka i borbe za prava radnika. Među onima koji su predano radili za list bio je i Sreten Jakšić, koji je bio tipografski radnik, vlasnik i urednik.

Prvi broj Glasa slobode izašao je u aprilu 1909. godine. List je brzo stekao veliku popularnost i slavu kao glas političke i sindikalne organizacije bosanskohercegovačkih radnika i njihovih prava. Tokom narednih 20 godina izlazio je u različitim intervalima, ponekad sedmično, ponekad dva ili tri puta sedmično, a na kraju i kao dnevni list sa tiražom od 5000 primjeraka dnevno. Glasio je poruku o važnosti borbe za radnička, građanska i politička prava i slobode svih stanovnika Bosne i Hercegovine, posebno onih koji žive od svog rada.

Jugoslavenska muslimanska organizacija (JMO) bila je politička organizacija koja je djelovala je u Kraljevini Jugoslaviji od 1919. do 1941. godine, sa sjedištem u Sarajevu. Osnovao ju je Ibrahim Maglajlić, koji je ujedno bio i njen prvi predsjednik. Kasnije su njeni najistaknutiji lideri bili Mehmed Spaho i Džafer Kulenović. Zastupala je islamističku i konzervativnu ideologiju, a bila je politički pozicionirana na desnici. Njena glavna misija bila je zastupanje interesa muslimanske populacije u tadašnjoj Jugoslaviji.

Na izborima za ustavotvornu skupštinu održanim 28. novembra 1920. godine, Jugoslavenska muslimanska organizacija (JMO) ostvarila je značajan uspjeh osvojivši oko 110.000 glasova i 24 mandata. Ovaj rezultat iznenadio je druge političke stranke, posebno one u Beogradu, jer je JMO jasno pokazala političku snagu bosanskohercegovačkih muslimana. Među zastupnicima bio je i Mehmed Spaho, koji je bio najistaknutiji član stranke.

JMO je imala svoje zvanično glasilo pod nazivom Pravda, koje je služilo kao glavni medij za prenošenje političkih stavova stranke, informiranje članova i šire javnosti o aktuelnim događajima, kao i za oblikovanje javnog mnijenja među muslimanima u Bosni i Hercegovini.

List Pravda bio je snažno politički orijentiran, te je kroz članke, komentare i izvještaje zagovarao političku platformu JMO-a, uključujući zaštitu vjerskih, kulturnih i imovinskih prava muslimana, borbu za autonomiju Bosne i Hercegovine unutar tadašnje jugoslovenske države, te protivljenje centralističkim politikama.

Uredništvo lista činili su istaknuti intelektualci i politički aktivisti bliski vrhu JMO-a, a među njima posebno se isticao Sakib Korkut, koji je bio jedan od glavnih urednika i ideoloških oslonaca lista. Kroz Pravdu, JMO je pokušavala da odgovori na kritike političkih protivnika, predstavi svoja programska opredjeljenja, ali i da održi političku povezanost sa svojom bazom, posebno u ruralnim muslimanskim sredinama.

List je izlazio u periodu između dva svjetska rata, u vremenu kada je štampa bila ključni alat političke komunikacije, pa je Pravda imala važnu ulogu u političkom životu tadašnje Kraljevine SHS, odnosno Kraljevine Jugoslavije.

Godine 1923. poražena frakcija iz JMO, predvođena Ibrahimom ef. Maglajlićem, njenim osnivačem i predsjednikom, i Sakibom Korkutom, izlazi iz stranke i sudjeluje u osnivanju nove Jugoslavenske muslimanske narodne organizacije (JMNO).

JMNO je imala cilj da zastupa interese muslimanske zajednice na političkoj sceni, ali se razlikovala od JMO po programskim stavovima i pristupu saradnji sa centralnim vlastima Kraljevine.

Ipak, uprkos naporima, JMNO nikada nije uspjela da značajnije utiče na političku scenu i na izborima nije osvojila nijedan mandat, što je znatno ograničilo njen uticaj u poređenju sa dominantnijom JMO.

U nastojanju da promovira svoje političke ciljeve i pridobije podršku među muslimanskim biračima, JMNO je pokrenula vlastiti stranački list pod nazivom Iršad, koje je uređivao Sakib Korkut (1922–1924. godine). Kroz ovo glasilo JMNO je komunicirala svoje stavove, kritike prema bivšoj stranci i aktuelnoj vlasti, te pokušavala izgraditi svoju političku platformu i identitet unutar muslimanskog biračkog tijela u tadašnjoj Jugoslaviji.