Tokom 20. stoljeća, Aladin se učvrstio kao jedan od „velikih pet“ pantomimskih naslova, uz Pepeljugu, Jacka i čarobni grah, Mačka u čizmama i Dick Whittingtona. Njegova popularnost opstala je i u savremenom dobu, prilagođavajući se novim generacijama kroz savremenu muziku, aktuelne političke i društvene šale, te tehnološki napredne scenske efekte.
Iako Aladin potiče iz orijentalno-islamske tradicije i vezuje se za zbirku priča Hiljadu i jedna noć, njegovo mjesto u britanskim božićnim igrama rezultat je dugog procesa kulturne adaptacije, kolonijalne imaginacije i razvoja specifičnog pozorišnog žanra – pantomime. Aladin nije izvorno bio božićna priča, ali je tokom 19. stoljeća postao jedna od njenih najprepoznatljivijih zvijezda na britanskoj sceni.
Britanska pantomima, kakvu danas poznajemo, oblikovala se krajem 18. i početkom 19. stoljeća kao mješavina italijanske commedie dell’arte, narodnih bajki i muzičko-komičnih elemenata prilagođenih porodičnoj publici. Upravo u tom periodu raste interes britanskog društva za „egzotični Istok“, potaknut kolonijalnim širenjem i popularnošću prevoda orijentalnih priča. Aladin, koji je u evropsku književnost ušao zahvaljujući francuskom prevodiocu Antoinea Gallanda početkom 18. stoljeća, pokazao se kao idealan materijal za scenu: sadržavao je magiju, jasnu podjelu između dobra i zla, spektakularne prizore i mogućnost bogate vizuelne interpretacije.
Prva zabilježena pantomimska verzija Aladina u Engleskoj izvedena je početkom 19. stoljeća, a vrlo brzo je postala stalni repertoarni naslov tokom božićne sezone. Razlog za to leži u činjenici da je Božić u Velikoj Britaniji bio vrijeme porodičnog okupljanja i masovnog odlaska u pozorište, dok su pantomime nudile pristupačnu, zabavnu i interaktivnu formu koja je odgovarala svim generacijama. Aladin je, za razliku od nekih drugih bajki, omogućavao spektakl: leteći čarobni tepih, duh iz lampe, raskošne scenografije i komične sporedne likove.
U okviru britanske pantomime, Aladin je vremenom dobio karakteristične elemente koji ga jasno razlikuju od izvorne priče. Radnja se često premješta u izmišljeni „kineski“ ili „orijentalni“ grad, što više odražava viktorijansku predstavu Istoka nego stvarnu geografiju. Likovi poput Udovice Tawnky, panto-dame koju tradicionalno glumi muškarac, ili Wishy Washyja, komičnog i nespretnog brata, nemaju uporište u originalnoj priči, ali su postali ključni za pantomimsku strukturu. Isto važi i za snažnu interakciju s publikom, koja aktivno učestvuje u razotkrivanju zlikovca i vođenju junaka ka sretnom kraju.
Tokom 20. stoljeća, Aladin se učvrstio kao jedan od „velikih pet“ pantomimskih naslova, uz Pepeljugu, Jacka i čarobni grah, Mačka u čizmama i Dick Whittingtona. Njegova popularnost opstala je i u savremenom dobu, prilagođavajući se novim generacijama kroz savremenu muziku, aktuelne političke i društvene šale, te tehnološki napredne scenske efekte.
Na taj način, Aladinov put od priče iz bliskoistočne usmene tradicije do simbola britanskog božićnog teatra pokazuje kako kulturni narativi mogu biti transformirani, prilagođeni i ugrađeni u sasvim drugačiji društveni i kalendarski kontekst. Danas, Aladin u britanskoj pantomimi nije samo bajka o magiji i sreći, već i dio božićne tradicije koja spaja humor, spektakl i kolektivno učestvovanje publike.
