To što njihove operacije cijeli svijet s pravom naziva brutalnom okupacijom, masovnim etničkim čišćenjem, aparthejdom i genocidom neće ih natjerati ni da se zacrvene, a kamo li da odustanu.

Iako izraelske vlasti nikada nisu službeno objavile plan za potpuno protjerivanje Palestinaca s okupiranih teritorija, razvoj događaja na terenu posljednjih decenija ukazuje na politiku koja mnogi analitičari opisuju kao postupno istiskivanje palestinskog stanovništva. Genocid u gazi koji se dešava preda nama zapravo je samo pokazatelj dugoročne strategije koju provodi cionistički režim.

Na Zapadnoj obali, gdje danas živi više od 700.000 izraelskih doseljenika, širenje naselja odvija se sistematski i s jasnim geopolitičkim posljedicama. Projekti poput izgradnje u zoni E1, istočno od Jerusalema, imaju cilj prekinuti teritorijalnu povezanost palestinskih područja i time onemogućiti stvaranje održive palestinske države.

Nedavno najavljena izgradnja novih naselja dobila je i zvaničnu podršku američkog ambasadora Mikea Huckabeeja, koji je izjavio da je to isključivo pitanje volje izraelske vlade i da se time ne krši međunarodno pravo. To znači da Sjedinjene Države ni deklarativno više neće podržavati “rješenje sa dvije države” jer izgradnjom jevrejskih naselja u zoni E1 definitivno se onemogućava postojanje palestinske države.

Ministri poput Bezalela Smotricha i Itamara Ben-Gvira otvoreno zagovaraju aneksiju cijele Zapadne obale, pri čemu se Palestincima nudi tek ograničena samouprava bez suvereniteta. Ovakav pristup sve češće se opisuje kao „aparthejd po modelu 21. stoljeća“, jer se jednoj zajednici omogućavaju prava i slobode koje su drugoj uskraćene.

S druge strane, Gaza, sa svojih više od dva miliona stanovnika, već gotovo dvije decenije živi pod potpunom blokadom. Nakon 7. oktobra 2023. izraelska vojska pokrenula je najrazorniju ofanzivu do sada, rezultirajući desetinama hiljada mrtvih i ranjenih, te masovnim raseljavanjem.

Pojedini izraelski političari sve otvorenije govore o mogućnosti da se Palestinci iz Gaze prisilno premjeste prema Egiptu ili drugim zemljama, što bi predstavljalo etničko čišćenje. Iako izraelska vlada to nikada nije zvanično usvojila kao politiku, sama ideja sve više prodire u javni diskurs.

Suprotvno od Amerikanaca, Evropska unija, Ujedinjene nacije i brojne organizacije za ljudska prava redovno upozoravaju da su izraelska naselja na okupiranim teritorijama nelegalna prema međunarodnom pravu i da predstavljaju ozbiljnu prepreku mirovnom procesu. UN je posebno upozorio da bi proširenje u zoni E1 „zauvijek uništilo izglede za rješenje o dvije države“.

U praksi, izraelska politika funkcioniše kroz tri paralelna procesa: cijepanje palestinske teritorije na Zapadnoj obali, masovna izgradnja jevrejskih naselja i potpuna vojna okupacija Gaze i protjerivanje Palestinaca koji u njoj žive.

Kombinacija ovih poteza zvanično se naziva “konačni planom“, ali rezultira realnošću u kojoj Palestincima ostaje sve manje prostora za politički, društveni i ekonomski život, što bi sasvim izvjesno za samo nekoliko godina moglo označiti definitivni kraj ideje o mogućoj Palestinskoj državi.

Zvanični izraelski narativ govori o „sigurnosti“ i „zaštiti građana“. Međutim, posljedice dugogodišnjih politika ukazuju na sistematsko slabljenje palestinskog prisustva – bilo kroz ograničenja kretanja, rušenja kuća, oduzimanje zemljišta ili masovne zločoine genocidnih razmjera.

Kako sada stvari stoje, ne postoji niko ko se može i želi suprotstaviti planu cionističkog režima, koji sada ide do kraja jer su njegovi kreatori i saveznici vidjeli da, osim sve slabijih branilaca u Gazi, ne postoji niko ko će im se suprotstaviti. A to što njihove operacije cijeli svijet s pravom naziva brutalnom okupacijom, masovnim etničkim čišćenjem, aparthejdom i genocidom neće ih natjerati ni da se zacrvene, a kamo li da odustanu.