Navršavaju se 334 godine od jedne od ključnih bitaka Velikog bečkog rata (1683–1699) – bitke kod Slankamena, koja je odlučila smjer austro-osmanskih odnosa u Panonskoj niziji
Na brdu Mihaljevac, u blizini Novog Slankamena u Srbiji, austrougarske snage pod komandom feldmaršala Ludviga Vilhelma od Badena, poznatog kao “Türkenlouis”, zajedno sa srpskim snagama izvojevale su odlučujuću pobjedu nad Osmanskim carstvom. Austrijska vojska, brojčano slabija, uspjela je nadvladati osmanske trupe koje su bile snažno naoružane i brojčano nadmoćne. Procijenjeni gubici Osmanskog carstva bili su između 12.000 i 25.000 poginulih, dok su gubici Habsburgovaca iznosili oko 4.000–7.300 vojnika.
Tragična sudbina Osmanskog Carstva u ovoj bici posebno je ilustrirana padom njihovog velikog vezira, Fazil Mustafa-paše Ćuprilića (Köprülü), koji je poginuo dok je hrabro vodio svoje jedinice u srce bojišta, pogođen metkom u čelo. Njegova smrt drastično je narušila moral osmanske vojske i ubrzala konačni poraz na bojnom polju.
Fazil Mustafa-paša potjecao je iz uticajne aristokratske porodice albanskog porijekla, koja je svoje korijene imala u okolini Berata u današnjoj Albaniji. Osnivač dinastije, Köprülü Mehmed-paša, u mladosti je odveden u Anadoliju, gdje je izgradio karijeru i stekao posjed u gradu Köprü – po kojem je porodica i dobila ime.
Ova dvostruka dimenzija – albanski korijeni i anadolijska osmanska tradicija – omogućila je porodici Köprülü da stoljećima drži najviše državne i vojne funkcije u Osmanskom Carstvu. Fazil Mustafa-paša, kao veliki vezir od 1689. do 1691., bio je ključna ličnost u povratku Osmanskog Carstva na prostor Srbije i ponovno osvajanje Beograda 1690. godine.
Bitka kod Slankamena, zajedno s kasnijom bitkom kod Sente (1697.), otvorila je put Karlovačkom miru 1699., kojim je Osmansko Carstvo trajno potisnuto iz Panonske nizije. Ove bitke označile su kraj osmanske dominacije u srednjoj Evropi i utvrdile granice između dvije carevine koje su ostale stabilne do kraja XVIII stoljeća.
Na širem planu, bitka kod Slankamena simbolizirala je i slabljenje Osmanskog Carstva na Balkanu, pokazavši da, iako još uvijek moćno, carstvo više nije bilo u stanju projicirati vojnu silu duboko u Evropu.
