U posebno biranom jeziku, shodno tradiciji guslanja, pjevač uz gusle jeste guslač, a guslar će sigurno i dalje biti u praksi, samo dokad, ko će znati!
Izvođači epskih pjesama poznati su po guslanju, guslama, gudalu odnosno gudelju te se njihovo ime izvodi iz oblika koji su u vezi s glagolom guditi ili gudjeti odnosno guslati. Uobičajena referencija ovih izvođača jeste guslar, što je jedan od načina tvorbe imenice sa značenjem vršioca radnje te je ovaj oblik u savremenom jeziku općeraširen.
Postoji i jedan malo drukčiji izraz, za razliku od prethodnog, što se izvodi dodatkom sufiksa –ar, a koji se tvori dodavanjem sufiksa –ač: guslač. Zanimljivo je da se oblikom guslač često koriste upravo sami izvođači tih pjesama, kako se to može provjeriti u harvardskoj kolekciji epskih pjesama porijeklom iz Sandžaka. Tako, npr., Šećo Kolić, pjevač epskih pjesama iz Bijelog Polja, porijeklom iz Kolašina, koji je 1934. godine bio u sedamdesetim godinama života, upotrebljava izraz guslač. (Inače, Kolić je naročito važan za definiranje nekih temeljnih pojmova kulturnoga backgrounda kojem pripada, a što je zabilježeno u intervjuu koji je dao Stočaninu Nikolu Vujinoviću, definirajući pojmove bosanskog jezika, bošnjačkog identiteta i bošnjačke epike na tlu ondašnje Crne Gore).
Isto tako, još čuveniji Avdo Međedović, iz Obrova kod Bijelog Polja, u jednom intervjuu također upotrebljava oblik guslač. Svakako, oblik guslač može biti dijalekatski markiran, premda savremeno stanje, kakvo se može naći u leksikografiji, pod ovim pojmom podrazumijeva prvenstveno izvođača odnosno muzičara koji svira gudačke instumente: violinu, violu, vilončelo, kontrabas. Rječnici, međutim, ne bilježe guslača u značenju guslara, iako je navedenom tumačenju ekvivalentan ustvari gudač. U terminološkoj nomenklaturi gudač i guslač uglavnom označavaju umjetnika koji svira gudačke (a ne guslačke!) instrumente, pa se postavlja pitanje zašto se guslač odnosi na navedenog umjetnika koji svira gudačke instrumente, i zašto uglavnom nema opisa za svirača gusala da je guslač, pošto su i gusle svojevrsni gudački instument.
Pored toga, da tvorbena analogija “škripi”, potvrđuje činjenica da se nijedan od spomenutih gudačkih instrumenata (violina, viola, kontrabas i violončelo) uglavnom ne guslaju već se gude, osim gusala, koja se primarno guslaju. Isto tako, prema dostupnim podacima, ne postoje guslački instrumenti, pa se postavlja pitanje zašto je guslač svirač gudačkih instrumenata, a guslač uopće nije spomenut u funkciji općeraširenog izraza guslar. Iz navedenih analogija proizlazi da je gudač umjetnik na gudačkim instrumentima, dok je guslač umjetnik na guslama, jer gudač gudi gudačke insturmente, dok guslač, poput guslara, gusla na guslama.
U posebno biranom jeziku, shodno tradiciji guslanja, pjevač uz gusle jeste guslač, a guslar će sigurno i dalje biti u praksi, samo dokad, ko će znati!
Alen Kalajdžija diplomirao je 2002. godine na Odsjeku za bosanski, hrvatski i srpski jezik i književnost naroda Bosne i Hercegovine Filozofskog fakulteta Univerziteta u Sarajevu, gdje je magistrirao 2007, a doktorirao 2012. godine. Predavao je kratko u osnovnoj i srednjoj školi, a imao je više angažmana u nastavi bosanskog jezika na univerzitetima u Bosni i Hercegovini i inostranstvu. Objavio je četiri naučne monografije iz oblasti lingvističke bosnistike te zbirku kratkih priča. Uz više od 80 naučnih i stručnih radova te petnaestak kulturalnih kolumni objavio je približno 300 naučnopopularnih pojedinačno koncipiranih jezičkih savjeta o bosanskom jeziku. Na mjestu direktora Instituta za jezik Univerziteta u Sarajevu proveo je dva mandata (2013–2021). Trenutno u Institutu ima izbor u zvanje naučnog savjetnika.
